Het is zelfs een onderwerp geweest bij het journaal: slakken. De hoeveelheid wel te verstaan. En wat mensen met een moestuin of een volkstuin er voor last van hebben en wat ze ertegen doen. Of denken te doen. Ook wij hebben er veel. Ik heb er zondag overdag zo’n 60 gevangen. Sue was rond de avond op haar tuin, en ving dezelfde aantallen. Het zijn voor de slakken paradijselijke omstandigheden: nat, nat en nog eens nat. Het ophogen van de tuin heeft wel zin gehad, want enorme plassen hebben we niet meer staan. Maar als je onkruid aan het uittrekken bent bijvoorbeeld, hoor je een soort van zuigend geluid, en ontstaat er op de lege plek meteen een plasje. Wat ook niet meehelpt, is dat de sloot achter het huisje afgelopen week is overstroomd. Het water heeft gelukkig niet in ons huisje gestaan, maar als ik de verhalen moet geloven, heeft dat weinig gescheeld. Iemand heeft iemand gewaarschuwd, en toen is er een pomp aangezet en zakt het peil. Je begrijpt, ik heb alles van horen zeggen.
Het is niet alleen maar kommer en kwel. We krijgen steeds meer grip op de tuin, op het onderhoud, op de planning. En de machines doen ook goed hun werk. Vooral als je het gras niet te hoog laat groeien, kan ik het veldje maaien met 1 accu. De kantjesmaaier verbruikt minder. Als het broedseizoen voorbij is, gaat ook de heggenschaar voor het eerst gebruikt worden. Na het maaien kregen we bezoek van Donald en Katrien
Via marktplaats hebben we een grote moestuinbak bemachtigd. Want op hoogte werken, los van de volle grond, zullen we toch ook deels moeten doen. Al is het alleen maar om ook wat te kunnen oogsten straks. Tot nu toe oogsten alleen de slakken, en dat is toch wat sneu. Om die bak een plek te geven, is Corina gestart met het leeghalen van de, deels ingestorte, compostbak. Alles minutieus ontdoen van wortels en takken, en de voedzame aarde verspreiden over de tuin. Een flinke klus, maar oh zo fijn als dat straks klaar is, en de lelijke bak gesloopt en uit ons zicht.
Slakken houden niet van aardappelen en van bietjes. Die staan er redelijk ongeschonden bij. In de appelbomen hebben we tot nu toe 5 appeltjes. Volgend jaar storten we ons op het betere snoeiwerk. En de pioenroos (overblijfsel van de vorige eigenaar) heeft één schitterende roos opgeleverd. Daar moet volgend jaar wat voedsel bij.
We hebben onze tuin ingedeeld in “zones”. Vooral om met elkaar dingen te kunnen kortsluiten. Zo heb ik van de week zone C en D afgedekt met een groot zeil. Het is zo’n grote tuin, je moet op een gegeven moment even iets vergemakkelijken. Als je aan de ene kant van te tuin klaar bent, kun je weer aan het begin beginnen. Dus even een stuk afgedekt, wat vol stond met onkruid, in de hoop dat het versterft. Dan moet dat deel nog opgehoogd (het laatste restje uit de zak die nog op het pad staat) en kunnen we daar wat gaan zetten. Misschien een boompje. We missen wat fruitbomen. Ook de bessenstruiken groeien als kool, maar er zit geen bes aan. Dat is even slikken, na ons bessensucces op de Schotertuin.
Er is vast nog meer te melden, maar misschien is het voor nu ook even voldoende om te weten, dat we regelmatig een vakantiegevoel hebben als we op onze tuin zijn. Wat wil een mens nog meer. (Oh ja: de druif maakt druifjes, en de kikkers geven concerten in de vijver)
M'n landje 