Wat staat er op het menu vandaag?

Op het moment eet ik echt van de tuin. De yoghurt wordt verrijkt met aardbeien, gisteren stonden er tuinbonen met spekjes op het menu (linker foto), vanavond eet ik pasta met courgette. Corina heeft de bietjes gekookt. En oh ja, na het werken op het Landje vandaag, heb ik genoten van muntthee. Die tuinbonen komen uit de vriezer, de courgette is de laatste van dit jaar denk ik. Ik heb vanmiddag een veel te grote courgette van de plant gehaald, en verder zat er niets meer aan.

Meestal lopen de courgette-en pompoenplanten synchroon qua groei en bloei. Dit jaar niet. De pompoenplant is nu pas bezig met het maken van bloemen, en waar ik heel blij om ben, de eerste pompoen is in de maak!  Zie linker foto hieronder.
In een heerlijk zonnetje was het goed werken vanmiddag. Een zak met onkruid van het Landje gehaald. Vannacht heeft het hier zo’n 30 mm geregend. Zon en regen, dat zijn goede combinaties voor de groei. De prei bijvoorbeeld, die is super dik aan het worden. Volgende week gaat er wat uit de grond. De regen heeft de uien geen goed gedaan. Ik heb ze nu geknikt, dan kunnen we die ook oogsten deze week. Ze ruiken super!

Er is zowaar een rode kool die zijn naam eer aan doet. Ik heb het beschermende (harde) gaas weggehaald, misschien bevordert dat de groei ook nog iets.
Als bescherming tegen hongerige beestjes doet nu een plastic zak dienst als vogelverschrikker bij de sperzieboontjes. Die zien er ook bijna oogstbaar uit.
En zowaar, de spruitplantjes, én de boerenkoolplantjes, hebben profijt van het fijnmazige gaas, en van de plastic bescherming. Er wordt duidelijk minder aan geknabbeld. (linker foto, spruitplantjes)

En het is natuurlijk de tijd van de zonnebloemen. Volgens mij hebben we plantjes gekregen van Frans, met de tekst: “ze worden wel hoog hoor”. Dat zijn ze inderdaad. Ze zijn me boven het hoofd gegroeid! 🙂

Van oude besjes en de dingen die niet voorbijgaan

Na dagen van harde wind hangt er nu een grijze deken van regen over het land. De schoolvakanties zijn in het Noorden begonnen. Arme kampeerders.
Het Landje heeft er profijt van. Het onkruid en de plantjes doen het goed. Er staat dit jaar heel veel van een onkruid waar ik de naam niet van kan vinden. Het wortelt flink, heeft meerdere loten. Van heermoes hebben wij in vergelijking met andere tuinen, weinig last.

Van oude besjes en de dingen die niet voorbij gaan. Dat is de titel van mijn blog. En dat gaat over de aalbessenstruik. Ik had hem al min of meer afgeschreven, want er vormden zich geen bessen. Nou, dat had ik mis. Ze waren alleen verstopt. Ik heb afgelopen zondag heel veel bessen geplukt, maar moest me echt ín de struik wurmen. Alle (grote) bessen zaten ín de struik, niet eraan. Het snoeien van zo’n struik is natuurlijk ook een vak apart. En dat vak beheers ik niet echt. Dus zijn er mensen die er verstand van hebben, meld je dan alsjeblieft. We maken er graag gebruik van.

De leeggekomen plekken van de paksoi en de tuinbonen zijn inmiddels voorzien van nieuwe plantjes: boerenkool (links) en spruitplantjes (rechts). Omdat de boerenkool zo gevoelig is voor witte vlieg, hebben we fijnmazig gaas gekocht. Maar bizar, dit gaas blijkt bij thuiskomst verweerd. Het verpulvert onder je vingers. Dus retour tuincentrum. Het heeft daar waarschijnlijk in de zon gelegen. Gelukkig zijn er meer tuincentra en konden we dit (dure) spul ergens anders bemachtigen.

Aanstaand weekend gaan we de bietjes oogsten. (linker foto) Zo te zien zijn die best mooi geworden. Ik zie nu al uit naar een rode keuken 🙂 Ook zullen de doperwten bijna oogstbaar zijn. Die doperwtenplanten (rechter foto) zouden trouwens laag blijven. Maar ze klimmen enorm, en maken daarbij ook gebruik van de pruimenboom. Straks halen we de doperwten uit de pruimenboom.
Die boom geeft trouwens als vier jaar geen enkele vrucht. We hebben besloten er hulp bij te vragen van Ecosol, om de boom te verwijderen. Hij is inmiddels te groot voor ons om zelf weg te halen.

En zo wordt het toch bij elkaar maar weer een mooie oogst. Als je de aardbeien maar lang genoeg de kans geeft, komt dat ook nog goed. En gaaf om te zien dat wij de dahlia al in bloei hebben. Trouwens, ben al een paar dagen niet op de tuin geweest, maar als het volgend weekend mooi weer is, bloeien de zonnebloemen!

Werk aan de winkel

Behalve het oogsten op de tuin, is er nu werk aan de winkel in de keuken. Het verwerken is meer werk dan het oogsten, maar dat maakt niet uit, ik weet dat ik er dan nog lang van kan genieten. Zo eet ik nog steeds aalbessen van vorig jaar. Morgen nog één keer bessen in de yoghurt, dan zijn ze op. En dan begint de nieuwe oogst. Goede timing.
In de keuken vandaag bezig geweest met het doppen en blancheren van de tuinbonen. We hebben er echt een geweldige oogst van dit jaar. Ik denk de beste oogst ooit. De courgettes blancheer ik niet meer. Ik snijd ze in stukjes, en vries ze in. Gaat prima. Als je ze blancheert kun je ze alleen iets langer bewaren. Maar de grote hoeveelheid water die nodig is voor het koken en het afkoelen, stuit me tegen de borst. Water is schaars in deze droge tijden. Het is trouwens nu niet droog hoor, op de tuin. Er is wel wat gevallen de laatste dagen (eigenlijk nachten). Maar dieper in de grond is het wel droog.

Gisteravond hebben we een rijk maal van de moestuin gegeten. Sla (die kropsla van de Haan is echt geweldig), courgette in de pasta, met de laatste twee paksoi. Heerlijk.
Bij diezelfde firma 6 boerenkoolplantjes gehaald, en 6 spruitkool. Want de leeggekomen plekjes moeten natuurlijk wel worden opgevuld!
Deze courgetteplanten zijn trouwens heel “prettig”. Ze woekeren niet over het Landje, maar schieten als het ware als een soort kermisattractie/draaimolen ophoog.
De onderste twee foto’s zie je de mooie kropsla, en de bijtjes die genieten van onze gezaaide bloemen. Eindelijk bloemen op de tuin! (ook de Dahlia bloeit, helaas nog geen foto van gemaakt)

Verser kan het niet

De afgelopen weken hebben we wat stortbuien gehad. Haarlem is aan het ergste noodweer ontsnapt. Wel heeft het Landje lekker wat water gekregen.
En dat kunnen we meteen zien. Alles groeit. En dat dat dan ook onkruid is, ach, dat houdt ons van de straat 🙂 Vandaag niet te lang op het Landje gewerkt. De zon brandde er lustig op los, en het was er daardoor gewoon niet langer uit te houden. Maar de eerste oogst van dit seizoen gaat zo het bord op vanavond. Verser kan het niet.

Een paar dagen geleden zagen de courgettes er nog armoedig uit. Vandaag konden we er 4 oogsten. Eentje belde mij op 🙂 (linker foto bovenin)
Misschien schreef ik het al eerder, maar de rode bessenstruik heeft geen grote hoeveelheden bessen hangen. Wat er hangt, is wel mooi groot en dik. Maar het aantal is weinig. Ik denk dat we volgende week al wat kunnen oogsten. Het is lastig om ergens terug te vinden hoe lang een bessenstruik meegaat. Mogelijk gaan we binnenkort een nieuwe erbij zetten. Deze heeft immers ook weer een paar jaar nodig om te groeien en te “produceren”.

Corina heeft vanmiddag al een mooi maaltje peulen geoogst (foto’s boven). Bijzonder hoor, deze soort. Je ziet toch maar bar weinig verschil met sugar snaps, en met doperwten. (die laatste zijn trouwens ook verschenen; de ene dag zie je nog niets, de andere dag hangt er wat moois aan).
En daar blijft het de komende tijd niet bij. De stambonen groeien ook, al is het nog maar matig vergeleken met andere tuinen. En ze worden dan ook nog eens “bedreigd” door de groei van de courgetteplant. Op de foto boven rechtsonder zie je de enige overlevende van de pompoenplantjes. Vandaag het kasje er maar vanaf gehaald. Dat wordt te heet voor hem met de hittegolf die voor komende week voorspeld is.

En zo ziet Het Landje er dan weer uit na een paar uurtjes onkruid trekken. Nog een week of twee en dan kunnen we de tuinbonen oogsten. Dat kan nu ook al, maar de boontjes mogen toch nog net wat groter worden. De luis die erin zat heeft toch maar weinig schade aangericht. De sla wordt supermooi. Daar kan er al wel één of twee van geoogst worden.
Van de vier paksoi zijn er nu twee in de pan beland. Ik dacht trouwens dat het witte van de paksoi het enige was wat gegeten kon worden. Maar ook het groen is lekker.
De plek waar de paksoi stond komt straks vrij voor iets anders. Iemand suggesties?

 

 

 

Volle boel

Het Landje staat er mooi bij. Vinden wij zelf 🙂 en vinden ook anderen (gelukkig). Ondanks dat het gortdroog is. We pompen of verdrogen. En dan pompen we maar. En dat heeft resultaat.
Het kleine project “paksoi” waarbij ik kijk of plastic bescherming zin heeft, levert wat op: plastic bescherming heeft dit jaar geen effect. Er wordt niet of nauwelijks geknabbeld aan de paksoi, of er nou wel of niet een plastic potje omheen zit. Ik durf zelfs te beweren dat die plantjes met potje, kleiner zijn. Ze hebben niet genoeg ruimte. Dus het kan eraf. Laat maar lekker groeien (en hopelijk komen dan niet de beestjes in groten getale hun buikjes volvreten). Paksoi doet het altijd goed in het kasje (behalve verleden jaar). Als je de klep opendoet, komt de warmte je tegemoet. Wat ook gestaag groeit, zijn de courgetteplanten. Ondanks de ondermijning van de wortels (woelmuizen?) worden we groter en steviger. Op de foto links zie je ze, met daarachter de stokken die bij de gezaaide stokbonen zijn gezet door Corina. Eindelijk stokken op het Landje! (ik vind dat gewoon super interessant staan :-))

Gisteren voor het eerst van de aardbeien geproefd. Wat zijn die zalig zeg. Kan geen winkel tegenop. En gisteravond heb ik de voorgezaaide pompoenplantjes een plek gegeven. Plek is er weinig meer op de moestuin. En dat is nou net wat een pompoenplant nodig heeft. Maar we zullen ze een beetje over de tuin leiden t.z.t. Ik had acht plantjes. Veel te veel natuurlijk. Maar weggeven is ook leuk. Drie mensen blij gemaakt.

Achter op het Landje zijn de zonnebloemen al zo’n 20 cm hoog. Grappig om te zien, dat ondanks dat er nog geen bloem aan zit, de planten zich al wel richten op de zon.
Het toppen van de tuinbonen door Corina heeft zin gehad. De luis heeft zich niet uitgebreid.
Verbazingwekkend om te zien, is dat de peulen, zonder stok, laag bleven. Nu er stokken bij staan, weten ze wat ze te doen staat, en groeien ze. Bizar toch?

Met de bietjes en de sla gaat het ook goed komen. De rode kool wordt spannend. Dat zijn best zielige plantjes. Eén heeft het leven al gegeven. De anderen hebben gaas nodig. Corina heeft dit gekocht, één dezer dagen maar aanbrengen.
Al met al een goed gevuld Landje

Een plek van bezinning

Er staat wat minder druk op het dagelijks bestaan, doordat concerten, sport, vakantie(tjes) geen doorgang vinden. Een bezoek aan het Landje is nu een uitje. Dat was het altijd wel, maar ik merk nu toch verschil. Er zit geen tijdsdruk achter als ik er bezig ben. Er is geen stress van wat er allemaal nog moet. Rustig onkruid trekken, zittend op mijn krukje, petje op tegen de zon, zonnebrandolie op de armen en de nek, zit ik er zomaar 3 uur. Flesje water mee, krentenbolletje mee, wat wil een mens nog meer. Daarna ziet het tuintje er weer gelikt uit. En de producten die er vol goede moed hun ding doen, doen hun ding ook goed. Het staat er allemaal best goed bij. Natuurlijk ook doordat wij ons beiden inspannen het droge Landje regelmatig van (pomp)water te voorzien.

De meeste aardbeienplanten die we nieuw hebben gezet, doen het goed. Degenen die opkomen op de oude plek, bloeien niet of nauwelijks, dus dat zal niet veel opleveren. Vijf van de zes bietenplantjes zijn niet opgegeten door de muizen 🙂 en van de sla overleeft alles tot nu toe. Bij de courgetteplanten is er wat onverwachts: de plant die was aangeslagen door de vorst, overleeft. De ander, waarmee niets aan de hand was, hing er vanmorgen slap bij. Na inspectie was de hele wortel opgevreten en kon ik de plant zo van de grond halen. Naast de overgebleven twee plantjes heb ik extra lange stokjes gezet, in de hoop dat dat muizen belemmert in het aanvreten van de wortels.

Ik doe even een experiment met de paksoi in het kasje. De plantjes zijn eigenlijk groot genoeg om zonder bescherming te staan, maar ik weet uit andere jaren dat zodra dat plastic eraf gaat, de beestjes komen om een feestmaal aan te richten. Dus nu heb ik drie om drie gedaan. Drie wel met bescherming, drie niet. En nu maar kijken wat er gebeurt.
Verder hebben we zoals verwacht zwarte luis in de tuinbonen. De Oostindische Kers bloeit nog niet, dus die heeft nog geen effect. Gelukkig heb ik vandaag tientallen Lieveheersbeestjes aangetroffen, ook op deze tuinbonen. Ik hoop dat die hun buikjes volvreten.

Woestijnieren

Op de foto links is te zien hoe droog het op het Landje is. De afgelopen periode heeft het misschien een dag wat geregend. Verder is het strakblauw, en zoals vandaag, zaterdag, best warm. Omdat ik geen tijd had om water te geven de afgelopen week, was ik erg benieuwd wat we aan zouden treffen. Maar de plantjes doen het goed, ondanks de droogte.

Heerlijk op het Landje gewerkt vandaag. Gisteren had ik bij het tuincentrum van alles gehaald (foto rechts), wat er vandaag kon worden ingezet: prei, bietjes, paksoi, rode kool en kropsla. Maar eerst het minder leuke werk: onkruid wieden. Daarna konden we tenminste weer zien hoe de peulen (links), de doperwten (midden) en de courgetteplantjes (rechts) er werkelijk bij stonden. De courgette doet het zo goed, dat het plastic er vanzelf van was af gegroeid 🙂 Nu maar hopen dat er tot de IJsheiligen geen vorst meer komt. (en daarna ook niet natuurlijk)

De gezaaide pompoenen vertonen zich nog niet. Ik denk dat ik het thuis nog weer onder glas ga proberen. Daar staan trouwens ook een aantal mini-aubergines vreselijk hun best te doen om te overleven. Hele kwetsbare plantjes.
Van Frans kregen we wat hoog groeiende zonnebloemen. Die hebben we bij de andere drie een plekje gegeven, achter op het Landje.

Zoals ik al vermoedde, doet de Oostindische Kers nog niet zo veel. Dat betekent dat de tuinbonen (linker foto hieronder), die het goed doen, straks misschien luis krijgen. Van de week maar volgroeide Oostindische Kers erbij zetten, en hopen dat die gauw gaan bloeien. Bij ons volgende bezoek zullen we ook de rode bessenstruik afdekken, want daar hangen al bessen aan. Sorry, vogels!
Hoe sterk aardbeienplantjes kunnen zijn, bewijzen ze maar weer. Waar we ze gerooid hebben, komen ze gewoon weer op. We hebben daardoor nu twee plekken met aardbeienplantjes, helemaal niet erg. Ik heb er maar weer een mooi constructie overheen gemaakt. Als je bloempotjes over de stokken hangt, blijft het gaas er mooi op liggen, en steken de stokken er niet doorheen.(rechter foto hieronder)

Na het harde werken, zijn we heerlijk gaan planten. Het leukst voor het laatste bewaren. prei, bietjes, rode kool en kropsla in de volle grond, met een plastic bescherming, en de paksoi in het kasje bij de paprika’s. (trouwens, het stokje bij de paprika’s lijkt toch geholpen te hebben. Ik steek dat er diep bij tegen het opvreten door de muizen. Er zijn nu geen plantjes meer opgevreten)

Aan het eind van de middag met een tevreden gevoel naar huis. Het Landje kan er weer even tegen. De paden zijn ook weer mooi schoon.

 

Moed

Een kort blogje dit keer, met weinig spectaculaire foto’s, maar om even de voortgang te vermelden. We hebben best wat gedaan de afgelopen week: pompoenen gezaaid in de volle grond, bloemen gezaaid aan de kop van het perk met uien, zonnebloemen gezaaid aan de kop van het perk met aardbeien, lathyrus gezaaid naast de aardbeien, en de zeer fragiele paprikaplantjes vanaf het balkon, onder het kasje gezet, ook in de volle grond. En dat dat allemaal nog wat vroeg is, zijn we ons bewust. Ook de courgette al in de volle grond, dat vereist moed heb ik me laten vertellen 🙂 Thuis heb ik nog wat extra zonnebloemen gezaaid, en mini-aubergine.
Het ziet er hier en daar al wat groen uit op het Landje. Met de klok mee: doperwten, peulen, tuinbonen (waar ik de Oostindische Kers van Mieke bij heb gezaaid, waarvoor dank!) en uien. Volgende keer langere verhalen.

Oase

De Schotertuin, waar ons Landje onderdeel van is, is tot nu toe gelukkig toegankelijk gebleven. Het aantal mensen wat tegelijkertijd op de tuinen bezig is, is laag. Het park erom heen, dat is een ander verhaal. Er wordt gefietst, gelopen, hardgelopen, geskeelerd, met skateboards gereden, gespeeld op de klimrekken, gehangen, geluierd, muziek gemaakt en vogels gekeken. Er zitten twee uiltjes, die de ene avond beter te zien zijn als de andere. Kom je tegen het vallen van de duisternis, dan laten ze zich horen, en kun je ze beter traceren. Mooi om die koppen “op zijn uils” te zien bewegen.

Het Landje is een oase in een bizarre wereld. De dagen zijn helder, de luchten strakblauw. En daar kunnen de plantjes goed van profiteren. Verleden week heeft Corina uien gepoot, dahlia’s gezet, en opnieuw doperwten gezaaid. De doperwtplantjes die we eerder hadden voorgekweekt, en tegen de mooie constructie hadden gezet, hebben het loodje gelegd. Ook heeft Corina peulen gezaaid.

Zaterdag de 11e heb ik de tuinbonenplantjes van hun plastic behuizing ontdaan. Ze zijn wat mij betreft sterk en groot genoeg om zonder te kunnen. Gaas moet ze straks gaan beschermen tegen vlinders. Van Mieke krijgen we nog Oostindische Kers, zodat ook de luis hopelijk weg blijft. De bloei liep verleden jaar niet gelijk. De tuinbonen bloeiden, de Oostindische Kers nog niet. En ja, dan helpt het niet. Ben benieuwd of het dit jaar synchroon loopt.

Van huis heb ik drie courgetteplantjes meegenomen. Die zijn in het kasje op het balkon ontkiemd. Ik neem de gok om ze nu al in de volle grond te zetten. Met plastic bescherming, dat dan weer wel. De ook in dat kasje gezaaide paprika’s, die doen nog maar weinig.
We hebben nog een flink middenstuk op de tuin, waar nog niets staat. Als het warme weer doorzet, gaat daar zeker paksoi komen, zomerprei en bietjes. Ook moeten we natuurlijk de pompoen niet vergeten, en wat meer bloemen, verspreid over de tuin.

 

We zullen doorgaan

Met op de achtergrond het interview luisterend met Liesbeth List, afgelopen week overleden, schrijf ik even een kort blogje. De beperkingen vanwege het Coronavirus zijn ook op de moestuin merkbaar. De nieuwsbrief verzoekt om met niet meer dan één persoon naar de moestuin te gaan. Groepsvorming moet voorkomen worden.

Vandaag zijn we met voorgezaaide doperwten en tuinbonen naar het Landje getogen. De doperwtplantjes zijn heel erg kwetsbaar. Het is bijna niet mogelijk om ze zonder dat ze knikken, in de grond te zetten, en ze te leiden langs de mooie constructie die Corina weer gemaakt heeft. Het moestuinkasje moet enigszins de straffe noordenwind tegenhouden.

Ik heb de tuinbonenplantjes, die op het balkon in het kasje zijn opgegroeid, naast de andere, die al een week in de volle grond staan, gezet. In het kasje hebben ze het toch prettiger gehad. Dit kun je zien aan de grootte, en de stevigheid. Nu mogen ze samen verder opgroeien.
Ook is de knoflook in de grond gezet.
Na het verwijderen van het onkruid van de paden en de tuin, gaan we, gewapend met twee heerlijke preitjes voor de lasagne, huiswaarts.