Bizarre weersomstandigheden

Af en toe heb ik het vermoeden dat dit blog ook een methode is om de weersomstandigheden, en de gevolgen daarvan, na te kunnen lezen. Het gaat steeds vaker over het weer. Ook vandaag weer 🙂

De laatste drie weken is het iedere zondag raak: storm. We hebben nu vandaag geen officiële storm, want hij/zij heeft geen naam. Maar de windvlagen liegen er niet om, en als die maar vaak genoeg voorkomen, is het net een storm. Deze had Ellen moeten heten, na Brendon in Ierland, en Ciara van 10 februari hier onder andere in Nederland. En die stormen brengen veel water met zich mee.  De gevolgen voor het moestuincomplex zijn enorm. Ik heb werkelijk het idee dat het dit jaar voor tuintje 133 forellen kweken wordt, of vijverplanten. Ik word er erg verdrietig van. Het water op de rechter foto is geen sloot, maar een voetpad. Links ervan ligt onze tuin, 133. Het lijkt wel of het gewoon niet meer weg kan. Het Schoterbos is verleden jaar opgeknapt, ook de waterhuishouding, maar dit is erger dan ooit.

Winterwerk

Het is 4 januari als we besluiten een paar uur naar het Landje te gaan. Er is een aantal dingen die moeten gebeuren. Zo is de zwaluwstaartverbinding van het kistje losgeschoten, en ligt de mest nog steeds op een hoop. Het is erg zacht voor de tijd van het jaar, dus het is helemaal niet erg om even bezig te gaan. We brengen eerst samen het kistje naar huis. De bolderkar van de Schotertuin is hier uitermate geschikt voor. Daarna leeft Corina leeft zich uit op het spitten, terwijl ik voor haar nog een mooi maaltje spruitjes pluk. De mest is nu mooi doorgespit. Het Landje kan er weer even tegen.

Kerstmaal van het Landje

Een kort blogje tussendoor. Het is winter, de moestuin ligt er gelaten bij. Af en toe wandel ik er naartoe, en mijmer over het voorjaar, en wat de plannen worden. Plan één is wel de mest door (laten) spitten. Die ligt al te lang op één hoop.

Maar ook in de winter is er oogst dit jaar. En wel voor tweede Kerstdag. Spruitjes! Wat zijn ze mooi groot geworden, en wat smaken ze goed! Ik heb een maaltje afgehaald, de andere kleinere spruiten mogen nog even doorgroeien. Op de foto één van de drie spruitkolen. Storm en regen doorstaan.

Wadlopen

Het is leuk om te lezen, dat in het boek “Schiermonnikoog, verhalen van eilandliefhebbers, deel 3”, mijn verhaal staat opgetekend over onze wandeling naar Willemsduin op Schiermonnikoog. Dat verhaal vertelt onze pogingen om een slenk over te steken, waarbij mijn laars kwam vast te zitten. Zie: https://www.boekenbestellen.nl/boek/schiermonnikoog-verhalen-van-eilandliefhebbers/34474
Zo’n soortgelijke situatie (een soort van wadlopen) hadden we op de moestuin. Vastzitten met je laarzen in de modder. Zie de foto’s hieronder. We wilden de moestuin klaarmaken voor de winter, maar dat was zo niet mogelijk. We hebben wel de pompoenplant verwijderd, en de zonnebloemen. De rest moet wachten. Het heeft te veel en te hard geregend de afgelopen tijd.

Gelukkig heb ik verleden week de pompoenen nog mee naar huis genomen. Er was er één bij van 5 kilogram, en 82 cm doorsnede. De ander was de helft daarvan. We hadden er een wedstrijd mee kunnen winnen. mde

Door de harde regens was alles wat we in het najaar wilden oogsten, al verwoest. De spruitplant (rechter foto hieronder), de prei (verrot), drie van de vier rode kolen. Maar er is er één die het volhoudt, die maakt een stevig kropje.

De jaarafsluiting van de moestuin was afgelopen zaterdag. Ook die viel voor het eerst sinds jaren in het water. We hadden nu wel twee kruiwagens koemest besteld, en die zijn door sterke mannen of vrouwen op onze tuin geleegd. Als het weer het toelaat, en de tuin wat droger is, spit Corina die door de grond.
Verder hebben we twee groene paprika’s geoogst van de plantjes van Mieke. Volgend jaar maar weer proberen.

Toen Corina en ik naar huis liepen met een fiets vol groenafval, zeiden we tegen elkaar dat de tuin er nog nooit zo verwoest bij had gestaan, en dat het nog nooit zo nat was geweest. Maar dat blijkt niet waar. Door dit blog weten we dat het in januari 2018 ook blank stond: Verdronken land

Herfst

De meteorologische herfst is officieel begonnen. Maandag begint de astronomische herfst. Op de moestuin kan ik het merken aan de gewassen. De courgetteplant is aan zijn eindje. Ik kon hem zo uit de grond trekken, totaal geen houvast meer. Overdag is het nog heerlijk weer, zo ook donderdag, toen ik een paar uren op de tuin heb gewerkt. Maar ’s nachts is het koud, in het zuiden is er al wat vorst aan de grond.

Er staat nog van alles op het landje. De rode kool wordt spannend. Er is nog niet echt een kropje (rechter foto). De spruitkool daarentegen, die gaat wat moois opleveren. Ik moet je eerlijk zeggen dat ik niet wist hoe spruitjes groeien (je bent niet voor niets een groentje op de moestuin), maar wat ik zag in de oksels van de plant, lijkt tot echt op spruit. Ik heb de plant meer ruimte gegeven, met een constructie van stokken en gaas, tegen hongerige vogels.

Ik had van een deel van de prei een paar weken terug het blad afgesneden. Tot nu toe zie ik geen verschil in grootte met de prei die ik niet had afgesneden. Maar mooi is de prei wel. Vandaag al een stronk geoogst, en geblancheerd ingevroren.

Wat het ook leuk doet is de sierkers, en de paprika (linker foto). Die sierkers gaat wel woekeren, dat was al voorspeld, maar dat vind ik in dit stadium van de moestuin niet erg. Afgelopen weekend heb ik in Engeland sierkers op mijn bord gehad, en zag ik dat wat ik nu zelf bijna kan oogsten: een oranje kers in een jasje.

Deze week is het plan om knoflook in de grond te zetten. En de pruimenboom moet nog gerooid. Die heeft nog nooit vrucht gedragen. Misschien moeten we ook de pompoenplant weghalen. De pompoen die er nu aan zit, is volgens een medemoestuinierder kanshebber in een wedstrijd 🙂

Het Landje ziet er wel weer aardig geordend uit.

 

Bijleren

Ik had een bijzonder fenomeen op de moestuin. Een pompoen die ik mee naar huis had genomen, was binnen twee dagen bruin. Op de linker foto zie je de twee soorten die we op de tuin hebben. De linker is de hokkaido. Die hebben we alle jaren op de tuin, en levert heerlijke pompoensoep. De rechter is een ander soort. En die zag er dus na twee dagen zo uit als op de rechter foto. Het is nog even de vraag waar dit door komt. Ik heb hem onder de kraan gehad nadat ik hem geplukt had, misschien kan ie daar niet tegen.

Een andere oorzaak is misschien, dat ik hem te vroeg heb geplukt. Dat hebben we vandaag van Frans geleerd: een pompoen pluk je pas, als hij niet meer pekt, want anders is hij niet rijp. Dat heb ik nooit geweten. Ik plukte naar mijn eigen “klinische blik”. Misschien was de rechter pompoen niet rijp bij het plukken. Weer wat geleerd. Gelukkig hebben we nog de hokkaido. Daarvan heb ik vandaag, ondanks de 30 graden buiten, heerlijke soep gemaakt.

En wat ik ook voor het eerst  heb gedaan: de prei geknipt. Althans, de bladeren. Volgens Frans (dezelfde :-)) gaat er dan minder energie naar de bladeren, en meer naar de prei zelf. Dus wat heb ik gedaan als voormalig researchverpleegkundige (die werkt evidence based):  de ene rij geknipt, de andere niet. (linker foto). En nu maar afwachten of het werkelijk resultaat heeft. Op de rechter foto zie je de eerste sierkers in-de-maak, die we van Wim hebben gekregen als klein plantje.

En we hebben nog meer geleerd deze week. Bietjes in rare vormen, zijn lekker. Hoe gekker, hoe beter.

 

 

Groeien als kool

Nu de hitte achter de rug is en het al weer regelmatig regent, heeft het spul het op de tuin ook wat minder moeilijk. Alhoewel, gisteren een heuse zomerstorm, dat gaat je als plantje ook niet in de koude kleren zitten. Maar wat leuk om te zien dat de rode kool en de spruitkool groeien als kool. Ik heb ze, omdat ze zo groeien, moeten voorzien van breder gespannen gaas. Maar het staat er mooi bij vind ik zelf.

Ik zie op andere tuinen dat kool hier en daar onbeschermd staat. Ik vraag me af of de koolwitjes dat als leuke landingsbaan zien. We gaan het beleven (bij de anderen :-))

We hebben hard gewerkt op de tuin vandaag. Want ook het onkruid doet het goed. Maar het was heerlijk weer om te werken, en de tuin weer onder je handen te zien opknappen. De berg afval is flink, maar het tuintje oogt weer schoon.

De courgetteplanten hebben denk ik hun beste tijd gehad. Er is een poos een flinke productie geweest, nu lijkt het stil te staan. De soep die ik ervan maak is echt zalig.

We hebben nog wel steeds aardbeien, en mooie sperziebonen en sugar snaps. Volgend jaar moeten we echt meer bonen zetten. Dit zijn twee of drie maaltjes, jammer. Maar we horen van verschillende kanten dat het een lastig bonenjaar was, dus misschien hadden we een vooruitziende blik 🙂
Zo moeilijk als het was om de pompoenplantjes in leven te houden, zo goed doen ze het nu. Allebei hebben we al een mooie pompoen mee naar huis.

Nu nog even afwachten of die pompoen lekker is. De ene soort is de andere niet.
Of het door de droogte komt weet ik niet, maar onze uien en bieten hebben de vreemdste vormen. De bieten groeien grotendeels boven de grond. De uien heb ik eruit gehaald, die smaken misschien wel goed, maar zijn niet mooi rond of groot geworden. Gelukkig hebben we wel goede moed bij de prei. En de zonnebloemen (foto naast de prei) hebben bijna allemaal de zomerstorm met windkracht 9 doorstaan.