Uitersten

Zo droog als het de afgelopen periode was, zo nat was het verleden week. Stortbuien, onweer, windkracht 9, het kon niet op. Er waren dagen (en nachten) dat er in Haarlem rond de 38 mm viel. En dat heeft natuurlijk effect op de moestuin. Gisteren werden we geconfronteerd met een soort kleigrond. Of veengrond, het is maar net hoe je het bekijkt. Als je er een krukje op zet, verdwijnt het 5 cm in de grond. Evenals je eigen voetstappen. De aarde is platgeslagen. Als je er op springt, veer je heen en weer. Het is een soort van ingeklonken. davBij het schoffelen halen we kleddernatte aarde omhoog. Het is op foto’s niet goed over te brengen, maar misschien kun je het zien op deze linker foto.

En de aardbeien hebben heel veel moeite met deze nattigheid. Ze hangen te rotten aan de planten. Dat komt ook door mijn achteraf niet zo’n verstandige actie met de cacaodoppen. Die worden dus nat, en dat wordt een soort brei. Dus vandaag had ik de uitdaging de resterende aardbeien nog een kans te geven: alle cacaodoppen verwijderen, en vervangen door stro. En zo kunnen ze mooi drogen en rood worden.

De pompoenplant die het tot nu toe het beste deed, lijkt het loodje te leggen. Gelukkig hebben we die van Mieke nog, die zijn klein maar houden vol.
Er zijn gelukkig ook gewassen die goed met deze omstandigheden kunnen omgaan. Zo zit de aalbessenstruik vol met bessen. Niet alles is al rijp, maar ik pluk al wel wat, want ook hier is de nattigheid zichtbaar: er hangen er al te rotten.

De veldsla wordt voor de helft geoogst. De rest halen we er vrijdag af. Dat gaat wel weer groeien.
Van Wim krijgen we een taartbes. Ik weet niet zeker of hij het zo noemde, maar het is een plant, die ongeveer een meter in beslag gaat nemen, en die besjes levert, die oranje zijn, en die je vaak op een taart ziet. We zijn benieuwd!
Omdat de paksoi die we verleden week hebben gezet, alweer doorschiet, halen we de kas eraf. Misschien wordt het toch te warm.

Van de gezaaide tuinbonen komen er drie op. Die gaan we koesteren 🙂 En de courgetteplanten hebben lak aan de wisselende omstandigheden, en bloeien. Dus daar gaan we courgettes zien. Verleden jaar om deze tijd had ik er al geoogst.

 

Advertenties

Korte update

Na drie dagen Berlijn kom ik terug op het Landje, en waar ik al bang voor was, is gebeurd. De bonen die zo vol overgave zijn geplant, hebben het niet overleefd. Op één na, dat is echt de survival of the fittest. Maar we hebben al besloten nieuwe bonen te zetten, want dit is wel erg karig.
De paksoi is aan het bloeien geslagen. Niet groot geworden dit keer. Ook maar opnieuw proberen.
De courgetteplantjes doen het goed, ook degene die verleden week flauwviel waar we bij stonden. En moestuinvriendin Mieke heeft ons twee pompoenplantjes gegeven. Die heb ik beschermd met plastic en een stokje. Met de buien die er verwacht worden zijn ze anders weer zo om. Hartelijk dank voor je plantjes, Mieke!

Roepende in de woestijn

Het is bizar droog. De moestuin lijkt meer op een woestijn. Terwijl ik dit blog schrijf, zondag, regent het. Maar het is te weinig. De meeste regen trekt aan Haarlem voorbij. En je ziet dit op de tuin terug in het feit, dat de plantjes niet wortelen. Ze hebben geen grip. De sterksten overleven, maar er sneuvelt veel. Er zijn nog drie pompoenplantjes over, waarvan er 1 een basis heeft dit het ieder moment kan begeven. Er zit een knik in, zie foto links. Ik trok er ook zo een courgette uit. Ik heb hem teruggezet, maar hij werd slap waar we bij stonden. De andere twee lijken het te redden. De bietenplantjes daarentegen doen het goed, en groeien.

Omdat alles het zo moeilijk heeft, ben ik driftig in de weer geweest met mest. Ik maak steeds wat aan met water, en als het wat is opgelost, verspreid ik het aan de basis van de plantjes. Daarna geef ik (nog meer) water. Het is pompen of verdrogen.
Corina heeft thuis stamslabonen voorgezaaid. Die zijn mooi groot geworden, en gaan de grond in. Er wordt een mooie constructie gebouwd!

Ik denk zo maar dat dit een succes gaat worden.
Ondertussen heb ik de tuinbonen getopt, in de hoop dat de luizen het laten afweten. Maar omdat ik daar niet echt vertrouwen in heb, heb ik naast het kasje met de paksoi, nieuwe tuinbonenboontjes in de grond gezet. Hoe heet zaad als het geen zaad is, maar een boon? 🙂
Van Michaela hebben we een mooie muntplant gekregen. Om woekeren te voorkomen, heb ik die in een pot gezet. ’s Middags drinken we er al een heerlijke muntthee van.

En verder bestond dit bezoek uit water geven, water geven, mesten, mesten, water geven, en….mesten. We doen ons best. Af en toe spreken we de plantjes toe, maar soms ook roepen we iets uit frustratie. Groeien zullen jullie!

Kwetsbaar

Verleden week schreef ik dat ik tevreden ben. Er kan veel veranderen in korte tijd 🙂
De plantjes blijven wel erg klein. Ze zijn kwetsbaar. Dat kan komen door de kou. Ook al vriest het niet meer ’s nachts, de grond is wel koud. Maar er kan ook een andere reden zijn: de grond is arm. De hele winter heeft de tuin onder een dekzeil gelegen. Dat hadden we gedaan om de strijd tegen de kweek te winnen. Maar dat betekent ook een verarming van de grond. En dan hebben we ook nog eens besloten niet te mesten aan het eind van vorig seizoen. Eén en één is twee. Ervan uitgaande dat het een arme grond is, ben ik met moestuinmest aan de slag gegaan. De korrels week ik in water, en het prutje wat dan ontstaat, doe ik bij plantjes die het nodig hebben. Het was een tip van Frans om het op die manier te doen. Dus de pompoen- en courgetteplantjes hebben wat mest gekregen. En nu maar afwachten. Van de pompoenplantjes zijn er trouwens nog vier over.
In de kas doet de paksoi het goed. Wel hebben de (weinige) slakken zich tegoed gedaan aan de eerste twee. Om die strijd eens op een andere manier te winnen dan met koperdraad, heb ik cacaodoppen gekocht. En die heb ik rond de plantjes verspreid. Dat heb ik ook gedaan bij de aardbeien. Andere jaren dekten we de grond rond de aardbeien af met zeil, nu dus met doppen. Mooi droog blijven ze dan. Al is daar op dit moment niet veel voor nodig. Het heeft al een lange poos niet goed genoeg geregend. De grond is erg droog.

Ook de andijvie heeft deze vorm van bescherming gekregen. De rest van de doppen staan in een zak naast het kistje. Dat blauwe zeil heb ik vervangen door een doorzichtige. Kun je tenminste nog iets zien van het kistje zelf 🙂

En dan hebben we nog het verhaal over de tuinbonen. Vroeg gezaaid, en vroeg in de volle grond gezet. Dat zou een garantie moeten zijn voor een luisloos bestaan. Maar niets is minder waar. De plantjes zitten vol met zwarte luis. En dat vreet zijn buikjes vol, dus bonen komen er niet op deze manier. De Oost-Indische kers die eronder was gezet, bloeit nog niet, dus dat is nog geen remedie tegen die luis. En dat ene lieveheersbeestje wat ik heb gezien, kan dit ook niet allemaal behappen. Dus morgen gaan de bonen getopt, ook al zijn ze nog maar klein. Misschien dat dat nog een beetje bonen gaat opleveren. En mogelijk toch nog maar een keer extra zaaien en zetten.
Verder heb ik heeeel veel onkruid van de paden verwijderd. Dat is best een klusje, ook omdat de arm en de nek ontzien moeten worden. Maar het ziet er weer netjes uit.

Tevreden

Het gaat goed op de moestuin. Na twee uur werken op de tuin zaterdag, en eens even zitten en kijken, komen we tot de conclusie dat alles er mooi bij staat, en dat we veel hebben staan. Het is allemaal nog klein en kwetsbaar, maar het komt wel.

Corina heeft een blauwe bes gehaald, en deze achterin de tuin gezet. Verder heeft zij zich in bochten gewrongen om het onkruid bij de tuinbonen weg te halen 🙂

Ik heb twee nieuwe courgetteplanten gezet. De vorige, die we hadden voor gezaaid, hebben de kou toch niet goed overleefd. Eén geven we nog een kans. We hebben nu dus drie plantjes staan. De twee die er nu bij zijn gekomen, staan op de plek waar ik pastinaak had gezaaid. Daar is niets van opgekomen. Op de rechter foto zie je de andijvie, die het goed doet.

De thuis gezaaide pompoenplantjes zijn mooi groot geworden, en heb ik nu in de grond gezet. Het is spannend hoe zich dit ontwikkelt, want de plantjes hebben een plek gekregen vóór in de tuin, dus de kans is groot dat ze zich over het pad gaan verspreiden. Maar ja, je moet aan wisselteelt doen hè. Verder hebben we met een stokkenconstructie de aalbes afgedekt met gaas. De bes hebben we ook iets met touw bij elkaar gebonden, want op de één of ander manier is ie heel breed geworden.

Wat nu nog in de planning staat: sperziebonen, zonnebloemen, knoflook, kropsla, en misschien wat meer paksoi. Die doet het trouwens goed onder het kasje. De plastic bescherming moet er gauw af, want het belemmert de groei nu. Maar dan moeten we eerst koperband zien te scoren tegen de slakken. De moestuin ziet er georganiseerd uit (al zeggen wij het zelf)

De invulling van Koningsdag

Het weer is omgeslagen. Het is kouder, en het regent regelmatig. Voor de moestuin een weldaad, voor Koningsdag wat jammer. Maar in Haarlem (en Amersfoort) hebben we eigenlijk niets te klagen. Amersfoort, waar de koninklijke familie de verjaardag van Willem Alexander viert, blijft droog tijdens hun bezoek. Haarlem, waar Corina en ik over de vrijmarkt lopen, heeft buitjes afgewisseld met zon. Op de Middenweg scoren we een nieuwe kist. Het is de derde in het verhaal. Deze is mooi van maat. En nog mooier dan we dachten, want de plastic bakken, die voor de grote bruine kist waren bestemd, passen hier precies in. Daar kan alles mooi droog in worden bewaard.

Er moeten nog wat betere tegels komen onder de wieltjes, en er moet een beter zeil komen om de kist af te dekken, want dit staat niet mooi natuurlijk (rechter foto). Maar we zijn er blij mee.

Gisteren ben ik naar tuincentrum de Haan geweest. Hier haal ik vaak goede plantjes. Met twee kartonnen bakjes vol prei, gele uitjes, bietjes, andijvie, paksoi, veldsla, Marokkaanse munt en citroenverbena (rechter foto, onderaan) ga ik naar huis. Die Marokkaanse munt (rechter foto, bovenaan) deed het verleden jaar niet, maar ik kon geen andere krijgen, en hij krijgt dus nog een kans. En in de thee kan ook citroenverbena (tip van de verkoopster bij de Haan). Dus mocht het weer niets worden…

Tussen de buien door doen we heel veel op de tuin vandaag. Corina doet het zware werk. We zetten de aardbeien onder het gaas, ik zet oostindische kers bij de tuinbonen (tegen de luis), en we maken mooie rijen met prei, uitjes, bietjes, en andijvie. De andijvie krijgt bakjes ter bescherming tegen de slakken.

De bessenstruik heeft zijn gaas even moeten opofferen. Daar moet een nieuw gaas, groter, voor komen.
De paksoi heb ik aan de voorkant van de tuin gezet. Onder plastic flessen. Liefst had ik ze onder een kas. Doordat we eind van de middag het kistje in gebruik namen, kan het kasje weer gebruikt worden waar het voor geschapen is: geen opbergplek, maar kasje zijn, over de paksoi. Past precies.
En aan het eind van de middag ziet de moestuin er een stuk veelbelovender uit.

De pastinaak komt nog niet op trouwens. En thuis heb ik pompoen voorgezaaid. Mogelijk moet dat ook opnieuw gebeuren met de courgette, want de twee overgeblevenen hebben het erg moeilijk.

Brandend zand

Het is bizar droog. Het heeft al weken niet geregend. Het is april, en nu al zijn de moestuinieders aan het pompen alsof hun leven ervan afhangt. Je vraagt je af, wat dat van de zomer moet worden. Komt er dan nog water uit de pomp?
Terwijl ik dit schrijf zit er een enorm front met regen aan te komen. Limburg zit dik in het onweer zo te zien. Op de rechterfoto kun je de droogte van de moestuin goed zien, maar ook, hoe schoon en onkruidvrij de paden zijn 🙂

De tuin moet nodig gevuld worden met plantjes. Nu staan er alleen aardbeien, tuinbonen, courgetteplantjes en prei. Die aardbeien gaan het gewoon redden ondanks dat zij de winter in een krat hebben doorgebracht.

Van de acht courgetteplantjes gaan het er twee overleven. De kou van het weekend van 12-14 april heeft ze toch de das om gedaan (alhoewel, met das hadden ze het overleefd) Ik heb Paasmaandag pastinaak gezaaid in de volle grond. Recepten zijn welkom. En aanstaand weekend gaan we, al zijn de weersvoorspellingen niet al te best, de lege plekken vullen (uitjes, knoflook, sla, bietjes) en ga ik pompoen voorzaaien. Mogelijk ga ik ook nog wat courgettes voorzaaien, voor als die twee die er nog staan de wisselende omstandigheden niet kunnen bolwerken.