Een plek van bezinning

Er staat wat minder druk op het dagelijks bestaan, doordat concerten, sport, vakantie(tjes) geen doorgang vinden. Een bezoek aan het Landje is nu een uitje. Dat was het altijd wel, maar ik merk nu toch verschil. Er zit geen tijdsdruk achter als ik er bezig ben. Er is geen stress van wat er allemaal nog moet. Rustig onkruid trekken, zittend op mijn krukje, petje op tegen de zon, zonnebrandolie op de armen en de nek, zit ik er zomaar 3 uur. Flesje water mee, krentenbolletje mee, wat wil een mens nog meer. Daarna ziet het tuintje er weer gelikt uit. En de producten die er vol goede moed hun ding doen, doen hun ding ook goed. Het staat er allemaal best goed bij. Natuurlijk ook doordat wij ons beiden inspannen het droge Landje regelmatig van (pomp)water te voorzien.

De meeste aardbeienplanten die we nieuw hebben gezet, doen het goed. Degenen die opkomen op de oude plek, bloeien niet of nauwelijks, dus dat zal niet veel opleveren. Vijf van de zes bietenplantjes zijn niet opgegeten door de muizen 🙂 en van de sla overleeft alles tot nu toe. Bij de courgetteplanten is er wat onverwachts: de plant die was aangeslagen door de vorst, overleeft. De ander, waarmee niets aan de hand was, hing er vanmorgen slap bij. Na inspectie was de hele wortel opgevreten en kon ik de plant zo van de grond halen. Naast de overgebleven twee plantjes heb ik extra lange stokjes gezet, in de hoop dat dat muizen belemmert in het aanvreten van de wortels.

Ik doe even een experiment met de paksoi in het kasje. De plantjes zijn eigenlijk groot genoeg om zonder bescherming te staan, maar ik weet uit andere jaren dat zodra dat plastic eraf gaat, de beestjes komen om een feestmaal aan te richten. Dus nu heb ik drie om drie gedaan. Drie wel met bescherming, drie niet. En nu maar kijken wat er gebeurt.
Verder hebben we zoals verwacht zwarte luis in de tuinbonen. De Oostindische Kers bloeit nog niet, dus die heeft nog geen effect. Gelukkig heb ik vandaag tientallen Lieveheersbeestjes aangetroffen, ook op deze tuinbonen. Ik hoop dat die hun buikjes volvreten.

Woestijnieren

Op de foto links is te zien hoe droog het op het Landje is. De afgelopen periode heeft het misschien een dag wat geregend. Verder is het strakblauw, en zoals vandaag, zaterdag, best warm. Omdat ik geen tijd had om water te geven de afgelopen week, was ik erg benieuwd wat we aan zouden treffen. Maar de plantjes doen het goed, ondanks de droogte.

Heerlijk op het Landje gewerkt vandaag. Gisteren had ik bij het tuincentrum van alles gehaald (foto rechts), wat er vandaag kon worden ingezet: prei, bietjes, paksoi, rode kool en kropsla. Maar eerst het minder leuke werk: onkruid wieden. Daarna konden we tenminste weer zien hoe de peulen (links), de doperwten (midden) en de courgetteplantjes (rechts) er werkelijk bij stonden. De courgette doet het zo goed, dat het plastic er vanzelf van was af gegroeid 🙂 Nu maar hopen dat er tot de IJsheiligen geen vorst meer komt. (en daarna ook niet natuurlijk)

De gezaaide pompoenen vertonen zich nog niet. Ik denk dat ik het thuis nog weer onder glas ga proberen. Daar staan trouwens ook een aantal mini-aubergines vreselijk hun best te doen om te overleven. Hele kwetsbare plantjes.
Van Frans kregen we wat hoog groeiende zonnebloemen. Die hebben we bij de andere drie een plekje gegeven, achter op het Landje.

Zoals ik al vermoedde, doet de Oostindische Kers nog niet zo veel. Dat betekent dat de tuinbonen (linker foto hieronder), die het goed doen, straks misschien luis krijgen. Van de week maar volgroeide Oostindische Kers erbij zetten, en hopen dat die gauw gaan bloeien. Bij ons volgende bezoek zullen we ook de rode bessenstruik afdekken, want daar hangen al bessen aan. Sorry, vogels!
Hoe sterk aardbeienplantjes kunnen zijn, bewijzen ze maar weer. Waar we ze gerooid hebben, komen ze gewoon weer op. We hebben daardoor nu twee plekken met aardbeienplantjes, helemaal niet erg. Ik heb er maar weer een mooi constructie overheen gemaakt. Als je bloempotjes over de stokken hangt, blijft het gaas er mooi op liggen, en steken de stokken er niet doorheen.(rechter foto hieronder)

Na het harde werken, zijn we heerlijk gaan planten. Het leukst voor het laatste bewaren. prei, bietjes, rode kool en kropsla in de volle grond, met een plastic bescherming, en de paksoi in het kasje bij de paprika’s. (trouwens, het stokje bij de paprika’s lijkt toch geholpen te hebben. Ik steek dat er diep bij tegen het opvreten door de muizen. Er zijn nu geen plantjes meer opgevreten)

Aan het eind van de middag met een tevreden gevoel naar huis. Het Landje kan er weer even tegen. De paden zijn ook weer mooi schoon.

 

Moed

Een kort blogje dit keer, met weinig spectaculaire foto’s, maar om even de voortgang te vermelden. We hebben best wat gedaan de afgelopen week: pompoenen gezaaid in de volle grond, bloemen gezaaid aan de kop van het perk met uien, zonnebloemen gezaaid aan de kop van het perk met aardbeien, lathyrus gezaaid naast de aardbeien, en de zeer fragiele paprikaplantjes vanaf het balkon, onder het kasje gezet, ook in de volle grond. En dat dat allemaal nog wat vroeg is, zijn we ons bewust. Ook de courgette al in de volle grond, dat vereist moed heb ik me laten vertellen 🙂 Thuis heb ik nog wat extra zonnebloemen gezaaid, en mini-aubergine.
Het ziet er hier en daar al wat groen uit op het Landje. Met de klok mee: doperwten, peulen, tuinbonen (waar ik de Oostindische Kers van Mieke bij heb gezaaid, waarvoor dank!) en uien. Volgende keer langere verhalen.

Oase

De Schotertuin, waar ons Landje onderdeel van is, is tot nu toe gelukkig toegankelijk gebleven. Het aantal mensen wat tegelijkertijd op de tuinen bezig is, is laag. Het park erom heen, dat is een ander verhaal. Er wordt gefietst, gelopen, hardgelopen, geskeelerd, met skateboards gereden, gespeeld op de klimrekken, gehangen, geluierd, muziek gemaakt en vogels gekeken. Er zitten twee uiltjes, die de ene avond beter te zien zijn als de andere. Kom je tegen het vallen van de duisternis, dan laten ze zich horen, en kun je ze beter traceren. Mooi om die koppen “op zijn uils” te zien bewegen.

Het Landje is een oase in een bizarre wereld. De dagen zijn helder, de luchten strakblauw. En daar kunnen de plantjes goed van profiteren. Verleden week heeft Corina uien gepoot, dahlia’s gezet, en opnieuw doperwten gezaaid. De doperwtplantjes die we eerder hadden voorgekweekt, en tegen de mooie constructie hadden gezet, hebben het loodje gelegd. Ook heeft Corina peulen gezaaid.

Zaterdag de 11e heb ik de tuinbonenplantjes van hun plastic behuizing ontdaan. Ze zijn wat mij betreft sterk en groot genoeg om zonder te kunnen. Gaas moet ze straks gaan beschermen tegen vlinders. Van Mieke krijgen we nog Oostindische Kers, zodat ook de luis hopelijk weg blijft. De bloei liep verleden jaar niet gelijk. De tuinbonen bloeiden, de Oostindische Kers nog niet. En ja, dan helpt het niet. Ben benieuwd of het dit jaar synchroon loopt.

Van huis heb ik drie courgetteplantjes meegenomen. Die zijn in het kasje op het balkon ontkiemd. Ik neem de gok om ze nu al in de volle grond te zetten. Met plastic bescherming, dat dan weer wel. De ook in dat kasje gezaaide paprika’s, die doen nog maar weinig.
We hebben nog een flink middenstuk op de tuin, waar nog niets staat. Als het warme weer doorzet, gaat daar zeker paksoi komen, zomerprei en bietjes. Ook moeten we natuurlijk de pompoen niet vergeten, en wat meer bloemen, verspreid over de tuin.

 

We zullen doorgaan

Met op de achtergrond het interview luisterend met Liesbeth List, afgelopen week overleden, schrijf ik even een kort blogje. De beperkingen vanwege het Coronavirus zijn ook op de moestuin merkbaar. De nieuwsbrief verzoekt om met niet meer dan één persoon naar de moestuin te gaan. Groepsvorming moet voorkomen worden.

Vandaag zijn we met voorgezaaide doperwten en tuinbonen naar het Landje getogen. De doperwtplantjes zijn heel erg kwetsbaar. Het is bijna niet mogelijk om ze zonder dat ze knikken, in de grond te zetten, en ze te leiden langs de mooie constructie die Corina weer gemaakt heeft. Het moestuinkasje moet enigszins de straffe noordenwind tegenhouden.

Ik heb de tuinbonenplantjes, die op het balkon in het kasje zijn opgegroeid, naast de andere, die al een week in de volle grond staan, gezet. In het kasje hebben ze het toch prettiger gehad. Dit kun je zien aan de grootte, en de stevigheid. Nu mogen ze samen verder opgroeien.
Ook is de knoflook in de grond gezet.
Na het verwijderen van het onkruid van de paden en de tuin, gaan we, gewapend met twee heerlijke preitjes voor de lasagne, huiswaarts.

Als de lente komt

Bijna een maand geleden heb ik mijn laatste bericht geschreven. Er is in die tijd veel veranderd. Niet alleen op de moestuin, ook in de wereld. Ik zal er niet te veel over uitweiden, dit blog moet immers gaan over groene vingers, tuinbonen die het wel of niet doen, snoeien en zo. Maar het gewone dagelijkse leven wordt beïnvloed door het Coronavirus, en ons leven dus ook. Als we binnen nu en een paar weken toch een lockdown krijgen, blijft de moestuin dan een toevluchtsoord? Of moet ik dan een hondje “lenen” om nog gelegitimeerd naar buiten te mogen? Op dit moment, met gesloten horeca, thuiswerken,  en een beperking in persoonlijk contact, is de moestuin een soort van enclave in gevaarlijk gebied. Heerlijk om er te zijn, en even de situatie “daarbuiten” te vergeten.
29 februari, Schrikkeldag, hebben Corina en ik het moestuinkistje onder handen genomen. Het viel bij de zwaluwstaarten uit elkaar. Met lijm, en met beugels, hebben we er weer een stevig kistje van kunnen maken. Diezelfde dag hebben we doperwten en tuinbonen gezaaid. De bakken hebben twee weken in de berging gestaan. Ondanks de duisternis daar, schoten ze de grond uit.

Op 15 maart hebben we de de opgekomen plantjes uitgezet. De helft van de tuinbonen ging de volle grond in, de andere helft ging in potjes in het kasje op het balkon. De doperwtplantjes gingen in potjes in de vensterbank. Die dag hebben we ontdekt, dat prei heel goed tegen nattigheid kan. Een maand geleden was de tuin overstroomd, vandaag kan ik goede prei oogsten. Is niet gaan rotten.
Corina heeft verleden week nog veel onkruid gewied, en gespit.

Vandaag, 21 maart, volop lente. Er staat een stevige oostenwind, maar de lucht is strakblauw. De merel fluit ’s avonds, er staan kalfjes in de wei achter de Randweg. Het is druk op de tuin. Met gepaste afstand (1,5 meter) is er contact tussen de tuinders. Heerlijk om even de zorgen te vergeten. De tuinbonen in de volle grond zijn klein in vergelijking met die op het balkon in het kasje, maar ze staan nog fier overeind in hun plastic huisjes. En de bij de Haan in Santpoort gekochte aardbeien (doordragend) gaan de grond in. We kiezen weer voor de beproefde methode met worteldoek. Goed tegen vocht en gemakkelijk tegen onkruid. Hopelijk doet het ook zijn werk tegen de verwachte nachtvorst. Het verstevigde kistje doet weer goed dienst.

 

Bizarre weersomstandigheden

Af en toe heb ik het vermoeden dat dit blog ook een methode is om de weersomstandigheden, en de gevolgen daarvan, na te kunnen lezen. Het gaat steeds vaker over het weer. Ook vandaag weer 🙂

De laatste drie weken is het iedere zondag raak: storm. We hebben nu vandaag geen officiële storm, want hij/zij heeft geen naam. Maar de windvlagen liegen er niet om, en als die maar vaak genoeg voorkomen, is het net een storm. Deze had Ellen moeten heten, na Brendon in Ierland, en Ciara van 10 februari hier onder andere in Nederland. En die stormen brengen veel water met zich mee.  De gevolgen voor het moestuincomplex zijn enorm. Ik heb werkelijk het idee dat het dit jaar voor tuintje 133 forellen kweken wordt, of vijverplanten. Ik word er erg verdrietig van. Het water op de rechter foto is geen sloot, maar een voetpad. Links ervan ligt onze tuin, 133. Het lijkt wel of het gewoon niet meer weg kan. Het Schoterbos is verleden jaar opgeknapt, ook de waterhuishouding, maar dit is erger dan ooit.