Het volgende blog is alleen toegankelijk voor volgers, dus niet openbaar.
Dat heeft te maken met de inhoud.
Niet iedereen is op de hoogte dat Corina en ik hebben besloten met de tuin te stoppen. Het onophoudelijke hoge grondwater, het niet willen aanslaan van planten en groenten, het niet kunnen zetten van fruitbomen (door de hoge waterstand) en het niet aflatende gevecht tegen het onkruid zonder dat daar een geslaagde beplanting tegenover kan staan, heeft ons doen besluiten deze tuin op te geven.
Eerst hebben we ons nog opgegeven voor een tuinruil. Een mooie tuin op ons laantje (Hazelaar) wakkerde ons enthousiasme nog even aan, maar helaas, als je nog geen jaar een eigen tuin hebt, kom je niet in aanmerking voor een ruil. Dus uiteindelijk is de opzegbrief verzonden.
En dan begint een proces, waarbij de tuin moet worden getaxeerd e.d., iets waar we nog geen ervaring mee hebben.
Gisteren stond onze tuin in de nieuwsbrief, als ruiltuin. Dus tuinierders van het complex kunnen aangeven dat ze hun tuin willen ruilen voor deze.
Verleden week is een bestuurslid geweest, om te kijken wat er nog aan de tuin moet gebeuren. De tuin is goed bevonden zoals hij is, gelukkig, met de opmerking dat de Els die er staat, “eigenlijk niet meer mag”. Verder niets.
Afijn, de schok was dan ook enorm, toen ik vanmiddag op de tuin kwam om alvast wat spullen op te halen, en iemand bezig zag met het rooien van de Els. De hele tuin ligt bezaaid met takken, bladeren en aarde. Het halve grasveld is bedolven onder een berg aarde. De boom zelf heeft geen wortels meer, maar staat nog overeind. Een ongelooflijke triest gezicht. Ik vraag de man, waarvan ik de naam even niet noem, hoe dit zo kan gebeuren. Hij vertelt dat hij opdracht heeft gekregen van het bestuur. We praten er flink over, drinken wat, delen onze frustratie.
Een half uurtje later komt de man bij mij op een bankje zitten, gaat een appeltje schillen en opeten, en raakt tijdens het gesprek bewusteloos. Geen hartslag. Lang verhaal kort, (want uitgebreider, daar is dit blog niet voor bedoeld), maar na twee keer mijn schreeuw “reanimatie!” over het complex, waar gelukkig 2 mensen op reageerden, en kordate acties van deze blogger en de 2 toegesnelde tuinders, is de beste man met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Ik wens hem van harte een goed herstel.
Helaas is er geen AED meer op ons complex aanwezig.
Het was een bijzonder pittige middag. Ik heb nog geen spullen uit het huisje kunnen halen. Wordt vervolgd.
Reageer maar niet in dit blog zelf.
M'n landje 