Laatste blog (23-12-2025)

Ook al leek mijn vorige blog al een soort van afsluiting, er volgt toch nog echt een laatste blog. Dat heeft te maken met het vele werk wat er nog verricht moest worden voordat we konden opleveren. Corina heeft heel veel werk verzet. Hieronder wat foto’s daarvan.
Bij het leeghalen van het huisje kregen we hulp van EJ. Dat was heel erg fijn, en gaf mij, Annemarie, veel rust. Ik kon immers zelf niet sjouwen. Het was door die hulp wat gemakkelijker voor mij.
Behalve de hulp van EJ, kregen we vandaag ook nog hulp van Petra van het bestuur. Zij heeft samen met haar man een groot deel van de dakpannen die op de tuin lagen, naar de stort gebracht. In het nieuwe jaar doen ze nog een ritje.
Vele handen maken licht werk, en dat is wel fijn bij een gevoelstemperatuur die ver onder het vriespunt ligt.
Tot ziens of anderszins, fijne feestdagen en vooral een vredevol en gezond 2026.





Gelukkig hebben we de foto’s nog (02-12-2025)

Na twee jaar volkstuinieren op Zonder Werken Niets, hebben Corina afgelopen zondagavond besloten om te stoppen.
Per 1 januari 2026 hebben we geen tuin meer.
De beslissing was niet gemakkelijk. Het is een plek waar we heerlijk konden ontspannen, konden genieten van bezoekende roodborstjes, van Camelia’s met mooie bloemen, zalige aardbeien, verrassende aardappelen, geurende Kamperfoelie, favoriete Passiebloemen, een overvloed aan bramen, goed smakende pruimen, bergen met appels, en nog veel meer.

Maar ook: Corina die veel alleen moest doen, omdat het lijf van Annemarie het een heel jaar niet toeliet. Hulp van Roy, hulp van Alex, hulp van Sem, het heeft allemaal gescheeld, maar het was roeien tegen de stroming in. We kregen een waarschuwing (gele kaart) in oktober. Met hulp van Alex, die op de wachtlijst staat, hebben we toen hard gewerkt. Maar het was niet genoeg. Een herhaling van de gele kaart afgelopen week heeft de beslissing wel een beetje beïnvloed. Hoe houd je zo’n grote tuin onder controle? Met de beperkingen die voorlopig nog blijven? Is het dan nog leuk?
We kwamen tot de slotsom, dat het ons niet lukt.

Gelukkig hebben we de foto’s nog. Echt. Wat een feestje om naar te kijken. We hebben er geen spijt van.