Categorie: Moestuin

Zoals ik in mijn vorige blog schreef, is het plan om er eind september een gedeelte gras bij te doen. Het stuk wat nu onder blauw zeil ligt, en het stuk waar de aardappelen hebben gestaan. Dezelfde mannen die ons eerste stuk gras een half jaar geleden hebben gelegd, komen ons weer helpen. Om het leggen voor de bereiden, maken Corina en ik vanmiddag dat hele gedeelte schoon en gaan we het egaliseren.
Het heeft de afgelopen dagen wat geregend. Niet zo veel als dat ze voorspeld hadden (code geel en 70 mm), en vandaag is het best aardig weer, met een zonnetje.
Als we op de tuin komen, blijkt dat er helemaal niet aan de beschoeiing is gewerkt. We balen hier een beetje van. Er was haast bij, alles moest voor afgelopen maandag 9 september vrij zijn van onkruid en toegankelijk. En nu is er niets gedaan, en heeft de regen wel delen weggespoeld. Het wordt steeds lastiger om bij onze gereedschapskast te komen, zonder het risico te lopen in de sloot te belanden.

Iets anders wat meteen opvalt, is de nattigheid. Ik verdwijn met mijn laarzen centimeters de grond in, (ook bij het reeds opgehoogde stuk) en bij het schoonmaken van het aardappelveld blijkt het grondwater al zichtbaar na zo/n 20 centimeter scheppen. Zie de foto’s hieronder. De pijp van de afwatering van de tuin ligt nu onder waterniveau (foto 3)

We appen de tuinman die het gras komt leggen. Die schrijft ongeveer dit: “Met zo’n soppige grond kan je geen gras leggen. Gaat niet mooi worden. De grond moet eronder vlak en hard zijn. Je moet het gras 3 x aanlopen. Dus aanlopen, vlakken, aanlopen, vlakken enz. Je ontkomt niet aan het over het gras lopen, maar dat gaat het gras ongelijk maken”. Het zet een streep door onze plannen.
We maken het gedeelte verder schoon, maken het zeil groter en dekken het af.

Reageer je op een berichtje? Vind ik echt heel leuk. Schrijf je naam eronder, want ik kan niet zien wie er reageert (anoniem)

We hebben na het bezoek van de hovenier voorlopig nog even de moed bij elkaar geraapt. Er is best wat te melden over de afgelopen 6 weken. Allereerst hebben we een heuse aardappeloogst gehad. Ook al hadden we de aardappelen best laat gepoot, en hadden ze volgens anderen veel hoger moeten komen, wij zijn best tevreden met deze oogst. We hadden immers nog niet eerder aardappelen gepoot, dus wij hadden geen referentiekader en waren blij. En lekker dat ze waren!

Afgelopen week hebben we de eerste druiven geplukt. Ze zijn wat klein gebleven, maar mooi paars geworden, en ze smaken uitstekend. We hebben besloten er maar geen wijn van te maken, al doet de foto misschien anders vermoeden 🙂

Behalve deze normale volkstuindingen, zijn er ook dagen dat er door ons bijzonder hard wordt gewerkt. Zo ergerden we ons aan de stalen constructie die er op de tuin staat, en hebben we deze verwijderd.

Dat dit nog niet eens de grootste krachtsinspanning zou zijn, wisten we toen nog niet. In een nieuwsbrief van ZWN van afgelopen week stond een bericht: de treksloot achter ons huisje moet vóór maandag 9 september schoon zijn, omdat er verder gewerkt gaat worden aan de beschoeiing. Wij hadden nooit eerder een planning gekregen, dus voor ons was het kort dag. Vrijdag 6 september zijn Corina en ik de hele dag bezig geweest met het schoonmaken van dat stuk. Een intensieve klus, waarbij veel begroeiing maar ook tegels moesten worden verwijderd. Het was ook nog eens behoorlijk warm.

We zijn heel benieuwd hoe het eruit gaat zien. Dan kunnen we, met hulp, dit achterterrein egaliseren en gemakkelijker bij de gereedschapsschuur komen.

Een ander project is nog steeds de pomp. Die ligt onbruikbaar te zijn, en dat willen we graag veranderen. We zijn nu voor water afhankelijk van onze regenton, en dat water ziet er niet al te appetijtelijk uit. Er is een start gemaakt met de oplossing, Corina heeft ook materialen gekocht, het is nu even wachten op de definitieve hulp en oplossing.

Als afsluiting vertel ik nog even dat we op het moment wat meer stukken, na deze schoongemaakt te hebben, afdekken (met bijv. karton), totdat we weten wat we met dat stuk tuin gaan doen. Er komt eind september een gedeelte gras bij. Verder is het plan meer op hoogte te werken met bakken.
Last but nog least hebben we vrijdag na het harde werken genoten van een grote hoeveelheid vlinders om ons heen. Dat maakt ons vrolijk.

Het is al weer drie weken geleden dat ik een blog schreef. Die dag hebben Carolien en Marieke hun best gedaan met het planten van spruitplanten en bonen. Triest om te moeten melden dat het niet is aangeslagen. Of liever gezegd: dat alles is opgevreten door de slakken. Er is één spruitplant, in de hoge bak, die goed groeit. De rest kan als verloren worden beschouwd. En eigenlijk is dat met alles zo, wat moestuin betreft. Berust dat op toeval? Is het “gewoon” pech en een slecht jaar? Hebben we te veel combinaties: kletsnat, veel slakken, en kleigrond wat we niet gewend zijn? Of is er meer aan de hand? Ik kom daar aan het eind van dit blog even op terug. Voor de trouwe lezer is het niet leuk als er alleen maar kommer en kwel is. Dus: er is behalve (kom) kommer ook een portie aalbessen, de eerst rode tomaatjes, en Corina heeft de eerste aardappelen van eigen grond gegeten. De heg is gesnoeid met de nieuwe heggenschaar van Parkside. De kikkers in onze vijver springen inmiddels wel een halve meter.

Ook is het fijn om te zien dat de Buddleja goed aanslaat. De vlinders weten deze vlinderstruik gelukkig goed te vinden! En over de passiebloem heb ik ook niets te klagen. De stond vandaag uitbundig te wezen met vier bloeiers!

Zaterdag heb ik een relaxdag op de tuin genomen. Het was heet, rond de 30 graden, en onkruid wieden was echt niet aan de orde. Voor het eerst heb ik me een dagje gegund zonder te werken op de tuin, en alleen maar te zitten en te lezen (met een drankje erbij voor de oplettende kijker). Ik lees “Altijd Vandaag”, een verhaal over een voettocht naar Santiago de Compostella.
Corina heeft de dag ervoor geshopt. Resultaat: 2 boerenhortensia’s, 2 Vingerkruid, en een Verbena Rigida. Deze planten zijn geschikt voor kleigrond.

De titel van dit blog, “(On-)mogelijkheden, gaat over 2 zaken: mogelijkheden en onmogelijkheden. De planten die geschikt zijn voor kleigrond, dat behelst het eerste. De onmogelijkheden van onze tuin hebben we de afgelopen maanden ervaren, en vanmiddag nog eens van professionals bevestigd gekregen. We hadden twee hoveniers op bezoek. Om met ons een plan te maken om uit onze spiraal te komen van onkruid wieden, geen oogst, en weer onkruid wieden. Maar de hoveniers vertelden ons:
1. de tuin ligt te laag (ondanks onze 2 x 1,5 kuub ophoging)
2. de tuin is te nat
3. op deze natte, lage grond, gaan fruitbomen het niet goed doen (grote teleurstelling!)
4. de bessenstruiken die in het gras staan, gaan geen bessen meer leveren (dat vermoeden hadden we al, maar we dachten dat we te rigoureus gesnoeid hadden)
5. kijk om je heen, en zie dat er weinig tuinders zijn die moestuin hebben. Alles wat ze aan moestuin doen, is op hoogte in bakken
6. hout is duur, dus bakken zijn duur
7. bestrating aanpassen en de achterkant van de tuin onkruidvrij maken met een shovel en dat stuk met gras bedekken kost rond € 4000,-
8. wil je de hele tuin op orde maken, en weet je zeker dat je er nog 20 jaar blijft: kosten: € 10.000,-
9. De vijver is verzakt. Ook dat hadden we gezien, maar lijkt erger te worden.

Tot zover. We laten dit even bezinken (treffende woordspeling bij een verzakkende vijver :-))

Afgelopen zaterdag was het Open Tuinendag op Zonder Werken Niets, waar wij onze tuin hebben. Thema: Met een Mexicaans Sfeertje. Het is heel leuk om te zien dat er tijd en enthousiasme wordt gestoken in zo’n dag, met verkoopstalletjes, Mexicaans eten, een wandeling over het complex met vragen, en natuurlijk open tuinen. Corina en ik hebben ervoor gekozen om onze tuin nog niet open te stellen voor bezoekers. We zijn nog te veel met basiszaken bezig, het mooie moet nog komen zeg maar. Wel hadden we voor het eerst een hele dag bezoek, met hulp! Supergezellig om met dit prachtige weer met elkaar bezig te zijn op de tuin, en te genieten van samen eten en bijpraten.

Afgelopen week hebben Corina en ik zoveel mogelijk de tuin wat schoongemaakt voor deze dag. De vakantie (en dus onze afwezigheid) en het groeizame weer heeft alles doen groeien wat je niet wilt (onkruid) en de kweek in de kas deels doen verbranden. De zak met aarde is nu leeg en de pallet en de zak weer ingeleverd bij de winkel, en drie van de perken hebben we aardig onkruidvrij. Hoe dat verschil eruit ziet, zie je hieronder

De slakken hebben trouwens onze verhoogde bakken ook gevonden. De sla en de courgetteplantjes zijn totaal opgevreten. Wat niet hun voorkeur heeft, zijn spruitjes en bietjes. Carolien en Marieke hebben de spruitplanten die we van Sue hebben gekregen, in de bakken en in de volle grond gezet. Gelukkig houd ik van spruitjes 🙂 Ook hebben ze een mooie constructie gemaakt voor de spekbonen en sperziebonen, die de kas wel hebben overleefd.

Ik heb dit blog de titel “De lange termijn” gegeven. De tuinen die we zaterdag met onze gasten hebben bekeken, zijn schitterend. Sfeervolle tuinen, met hagen, vaste planten, veel bloeiends. Weinig groenten. Het zijn tuinen waar jaren werk in is gestoken. Ik ben me bewust dat onze tuin niet in één enkel jaar een plaatje wordt. Het is de kunst ervan te genieten, ook in de huidige staat, en een plan te maken voor de komende jaren. Wat niet meewerkt, is de lastige start, met regen, wateroverlast, slakken en de soort grond (klei). Lichtpuntjes zijn de bloeiende Buddleja (ookal is er nog maar 1 bloem), de mooie roos naast ons huis, de (vijf) appels aan de boom, de waterlelies, de kikkers in de vijver en de opbeurende woorden van Astrid en onze buurman Martien.

Een kort blog. Er valt ontzettend veel water, daardoor is het op de tuin lastig tuinieren. De dahlia’s die we maanden geleden hebben gepoot, zijn volledig weggerot. De vijver loopt bijna over. Lichtpuntjes zijn de mooie waterlelies, en dat het gezaaide spul het in de kas goed doet. Ook 1 rode bes achter in de tuin zit aardig vol met bessen, en we zien de druif trossen maken. We werken ondertussen hard aan het onkruidvrij maken van het linker deel van de tuin, het stuk wat voor de kas ligt. Ook zijn we bijna zover, dat de tweede zak aarde leeg is. Helaas lukt dat niet meer voor de vakantie.
Voor wie wat andere verhalen wil lezen: ik ga de komende 10 dagen verder met mijn wandelblog. We lopen weer (laatste?) delen van het Odulphuspad. Zie daarvoor: https://annemariemast.reislogger.nl/ vanaf 15 juni a.s.

Het is zelfs een onderwerp geweest bij het journaal: slakken. De hoeveelheid wel te verstaan. En wat mensen met een moestuin of een volkstuin er voor last van hebben en wat ze ertegen doen. Of denken te doen. Ook wij hebben er veel. Ik heb er zondag overdag zo’n 60 gevangen. Sue was rond de avond op haar tuin, en ving dezelfde aantallen. Het zijn voor de slakken paradijselijke omstandigheden: nat, nat en nog eens nat. Het ophogen van de tuin heeft wel zin gehad, want enorme plassen hebben we niet meer staan. Maar als je onkruid aan het uittrekken bent bijvoorbeeld, hoor je een soort van zuigend geluid, en ontstaat er op de lege plek meteen een plasje. Wat ook niet meehelpt, is dat de sloot achter het huisje afgelopen week is overstroomd. Het water heeft gelukkig niet in ons huisje gestaan, maar als ik de verhalen moet geloven, heeft dat weinig gescheeld. Iemand heeft iemand gewaarschuwd, en toen is er een pomp aangezet en zakt het peil. Je begrijpt, ik heb alles van horen zeggen.

Het is niet alleen maar kommer en kwel. We krijgen steeds meer grip op de tuin, op het onderhoud, op de planning. En de machines doen ook goed hun werk. Vooral als je het gras niet te hoog laat groeien, kan ik het veldje maaien met 1 accu. De kantjesmaaier verbruikt minder. Als het broedseizoen voorbij is, gaat ook de heggenschaar voor het eerst gebruikt worden. Na het maaien kregen we bezoek van Donald en Katrien

Via marktplaats hebben we een grote moestuinbak bemachtigd. Want op hoogte werken, los van de volle grond, zullen we toch ook deels moeten doen. Al is het alleen maar om ook wat te kunnen oogsten straks. Tot nu toe oogsten alleen de slakken, en dat is toch wat sneu. Om die bak een plek te geven, is Corina gestart met het leeghalen van de, deels ingestorte, compostbak. Alles minutieus ontdoen van wortels en takken, en de voedzame aarde verspreiden over de tuin. Een flinke klus, maar oh zo fijn als dat straks klaar is, en de lelijke bak gesloopt en uit ons zicht.

Slakken houden niet van aardappelen en van bietjes. Die staan er redelijk ongeschonden bij. In de appelbomen hebben we tot nu toe 5 appeltjes. Volgend jaar storten we ons op het betere snoeiwerk. En de pioenroos (overblijfsel van de vorige eigenaar) heeft één schitterende roos opgeleverd. Daar moet volgend jaar wat voedsel bij.

We hebben onze tuin ingedeeld in “zones”.  Vooral om met elkaar dingen te kunnen kortsluiten. Zo heb ik van de week zone C en D afgedekt met een groot zeil. Het is zo’n grote tuin, je moet op een gegeven moment even iets vergemakkelijken. Als je aan de ene kant van te tuin klaar bent, kun je weer aan het begin beginnen. Dus even een stuk afgedekt, wat vol stond met onkruid, in de hoop dat het versterft. Dan moet dat deel nog opgehoogd (het laatste restje uit de zak die nog op het pad staat) en kunnen we daar wat gaan zetten. Misschien een boompje. We missen wat fruitbomen. Ook de bessenstruiken groeien als kool, maar er zit geen bes aan. Dat is even slikken, na ons bessensucces op de Schotertuin.

Er is vast nog meer te melden, maar misschien is het voor nu ook even voldoende om te weten, dat we regelmatig een vakantiegevoel hebben als we op onze tuin zijn. Wat wil een mens nog meer. (Oh ja: de druif maakt druifjes, en de kikkers geven concerten in de vijver)

De titel is ontstaan in het kader van de huidige ontwikkelingen rondom een nieuw kabinet, en slaat ook op onze situatie op de Tuin: er moet niet alleen maar hard worden gewerkt (want dat kan eeuwig doorgaan met alle “onkruid” wat er groeit), maar er moet ook een tegenhanger zijn: leuke dingen doen/kopen/planten. En die naaste buur slaat op hulp die wij vandaag krijgen van onze buurman en zijn broer.

De Luilakmarkt in Haarlem, lang niet geweest. Maar afgelopen vrijdag gingen Corina en ik er op plantjesjacht. Leuk om te zien dat er, zoals wij het ons van vroeger herinneren, door een marktkoopman luid geventileerd wordt, wat hij, vaak per twee stuks, in de aanbieding heeft. Het gaat als een speer. En ook bij de andere kramen worden er prijzen gehanteerd, die voordeliger zijn dan die bij de tuincentra. Dus ook wij hebben onze armen vol als we weer naar huis lopen. Een lampenpoetser, lavendel, en een passiebloem rijker. Die middag heeft Annemarie een parasol gescoord, waar we ook superblij van worden.

Zaterdag eerst op het Volkstuinencomplex een pallet en zak (van de verwerkte aarde) in de winkel ingeleverd. We hebben nu nog 1 zak aarde op een pallet staan. Wat is het toch gezellig in die winkel op zaterdagochtend. En altijd steek je er ook weer iets van op. Astrid vertelde over het spul wat je kunt gebruiken voor het witkalken van het glas van onze kas. Het is nodig de zon te breken in de kas, vandaag was het er 45 graden. Maar ik wil toch eerst kijken of ik het kan doen met gaas of lakens. Witkalk op onze kas vind ik echt niet mooi.
Verder stond er op de agenda vandaag: gaas en moestuinplantjes kopen. We zijn vanuit de tuincentra teruggekomen met fijn-insectengaas, kropsla, spruitkool, courgette , paksoi en gewone munt.
Dus er was weer werk aan de winkel toen we op de Tuin terugkwamen! Zeker ook omdat de perken waar alles in moest, nog niet helemaal klaar waren. In de volle zon de perken voor het tuinhuisje nog wat opgehoogd, en samen nieuwe paden gelegd. We waren trots op onszelf. De buurman, Martien, keek met zijn broer op een afstandje mee, en gaf tips en materiaal waar nodig. Hulp kregen we ook nog echt van zijn broer John, in de vorm van het maaien van ons gras. Dat scheelde echt even vandaag. Martien gaf ons ook nog 3 (gele) courgetteplantjes, die hij zelf heeft opgekweekt, en komkommerplantjes. Heel blij mee. De komkommer heeft Corina in de kas gezet, evenals de kropsla. De rest is in de volle grond beland, met de nodige beschermingsmaatregelen (koffieprut, kweekbakdeksels). Ook de aardbeienplantjes hebben bescherming gekregen in de vorm van stro. Hopelijk blijven de slakken van alles af.

Reageer je op dit blog? Vind ik heel erg leuk! Graag je naam in je berichtje vermelden, dan weet ik wie er reageert.

Je kent vast het gezegde: “het gras is altijd groener bij de buren”. De betekenis: het lijkt bij de ander altijd beter, maar dat is niet altijd zo.
We kunnen het in ons geval beter zo uitdrukken: het gras is bij ons groener dan bij de buren. De kleur komt je echt tegemoet! Wat doet dat gras het goed zeg!

Het heeft natuurlijk, zoals in het “nieuwe normaal”, heel veel geregend de afgelopen weken. En dat zijn goede omstandigheden voor het vastgroeien van het gras. Ik vind het reuze spannend en leuk om over een paar weken onze nieuwe grasmaaier voor het eerst te gebruiken.

Bevrijdingsdag hebben we wat tegelpaden verwijderd, 1 van de 2 zakken aarde verder leeg geschept om het gedeelte van de tuin vóór het huisje op te hogen. De tweede zak moet op het gedeelte komen vóór de kas. Daar moet eerst nog behoorlijk onkruid gewied worden (en het is daar ook nog wat natter)
De tegelpaden leggen we weer terug na het ophogen van de tuin.

Hoe zit het nu met het moestuinieren? Het is erg wennen aan de omstandigheden. De tuinbonenplantjes staan nog, maar daar is ook alles mee gezegd. De blaadjes hebben allemaal kartels, wat betekent dat er aan geknabbeld wordt. Op de Schotertuin stonden ze andere jaren al bijna in bloei (en zo ook bijna bij onze huidige buren :-0) De aardappelen kunnen de grond nog niet in vanwege het vele water. Het voorgezaaide goed in de kas is óf niet opgekomen, óf is verbrand. Alleen twee courgetteplantjes zijn nog het verpoten waard (en dat heb ik dus ook gedaan. Ze staan nu in de volle grond). Corina heeft aardbeienplantjes gehaald. We waren een beetje laat met de aanschaf, dus er waren er nog 7… Vol verwachting klopt ons hart zullen we maar zeggen. We zullen ze nog tegen de slakken beschermen met stro.
Ook staan er in de kas nu tomatenplantjes en een paprika. Om verbranding te voorkomen heb ik 2 lakens van huis meegenomen, die de zon wat moeten tegenhouden. Een goed ophangsysteem daarvoor heb ik nog niet. Het hele kas-gebeuren is natuurlijk nieuw voor ons. Een blik in de kas van de buren ( 🙂 ) toont ons hoe het ook kan. Dat wordt boeken lezen deze winter, over hoe je een kas gebruikt (en je plantjes levend houdt)

De rhodondendron bloeit, de pioenrozen groeien geweldig, en zie hieronder verder hoe hoog de temperaturen oplopen in de kas, en hoe gezellig ons plaatsje is, met geïmproviseerde parasol.

Reageer alsjeblieft met je naam in je bericht

We hebben professionele hulp vandaag! Ondanks de bakken met regen die er deze week gevallen zijn, wordt er vandaag door 2 sterke mannen, met verstand van zaken, gras gelegd, en het terras voor het huisje opnieuw gelegd. Ook vandaag hebben we geregeld buien, maar dat heeft ons er niet van weerhouden heel veel werk te verzetten. Hieronder een fotocompilatie van het leggen van het gras.

En voor het huisje is het hele terras opnieuw gelegd. De hele zak ophoogzand is gebruikt.

Behalve het gras en het terras, hebben we met neef Mitch, een andere harde werker, een begin gemaakt met het ophogen van de tuin. Daarvoor moeten ook de tegels tussen de perken worden verwijderd.

De komende tijd hogen we de tuin verder op. Er staat nu nog 1,5 zak (kub) aarde op ons te wachten. Daarna is het hopelijk droog genoeg om te beginnen met moestuinieren. In de kas hebben de courgetteplantjes hun kopje boven de aarde gestoken, en de aardappelen moeten nodig de grond in.

Het is veel te lang geleden dat ik een bericht op mijn Blog schreef. Ik was het al tijden van plan, maar er kwam steeds wat tussen. De persoonlijke omstandigheden zijn op het moment niet standaard, dus het is schipperen met de tijd.
Op de tuin is er veel leven: het voorjaar is begonnen, zeker vandaag, waarbij er veel reuring is op het volkstuincomplex. Ook op een andere manier is er veel leven: we hebben een kleigrond die overbevolkt is door wormen. Dat betekent een vruchtbare grond. En dat is voor ons een lichtpuntje, want het bewerken van deze grond vinden we ronduit zwaar. De klei, met het vele onkruid en grassoorten, is niet geschikt voor schoffelen en rustig bewerken. Het is zwaar werk. We hebben daar op het moment veel mee te maken, omdat we een deel van de tuin aan het voorbereiden zijn op het leggen van gras. Op de foto’s kun je zien, wat de resultaten zijn. Omdat het gras waarschijnlijk pas na de 20e april wordt gelegd, hebben we dit deel nu afgedekt met een stuk zwaar zeil; daarmee hopen we te bereiken dat er in de komende week niet opnieuw een explosie van onkruid zal plaatsvinden.

Op een andere manier is er ook leven op de tuin. Corina kreeg van de week bezoek van het echtpaar Eend. Die liepen naar de vijver, alsof ze de weg wisten, gingen daar lekker badderen en duiken. Helaas kan ik het filmpje wat zij ervan maakte, niet tonen in WordPress.

Vanmorgen heb ik het gras besteld in de winkel van ZWN. Verleden week hebben we daar een bestelling gedaan van aarde en opvulzand. Want wat deze tuin, behalve een goede afwatering, ook nodig heeft, is hoogte. De komende tijd wordt het dus scheppen en ophogen, met mogelijk een beetje (betaalde) hulp.

De afwatering, in de vorm van drainagebuizen, zit dicht. Onze buurman Martin heeft met een hogedrukspuit geprobeerd erdoorheen te komen, wat niet is gelukt. We kunnen dus wel aannemen, dat dit systeem niet meer werkt.

In de kas heb ik ondertussen wat gezaaid: tomaten, courgettes, pluksla, en tuinbonen. De laatsten zijn al mooi opgekomen, en vrijdag hebben we daar samen een plek voor vrij gemaakt bij het metalen raster. De eerste moestuingroente van onze Tuin heeft een plek gekregen!

Elke dag dat we zwaar werk verrichten, moeten we ook iets doen waar we echt vrolijk van worden. Dat betekent, zaaien! Van Corina, en van Kirsten, heb ik bloemenzaad gekregen. Corina is daar lekker mee aan de slag gegaan. Dat gaat, in de bakken, vast een mooi kleurenpalet opleveren. In andere bakken staan de violen er nu mooi bij. Die hebben het om de één of andere reden erg moeilijk gehad, bleven slap. De Camellia heeft het naar de zin de de kleigrond.
En we hebben appelbloesem! Mooi hè?

Vandaag heb ik voor het eerst deelgenomen aan de algemene werkzaamheden op het volkstuinencomplex. Dat was goed georganiseerd, en gezellig! Dit wordt voor iedere tuin 4x per jaar ingepland. Halverwege het werk werden we voorzien van een heerlijk bakje koffie. En met die strakblauwe lucht erbij, was het werken geen straf vandaag.

Als je reageert op een bericht, vermeld dan ajb je naam erbij. Wij zien berichten zonder je naam!