Moed

Een kort blogje dit keer, met weinig spectaculaire foto’s, maar om even de voortgang te vermelden. We hebben best wat gedaan de afgelopen week: pompoenen gezaaid in de volle grond, bloemen gezaaid aan de kop van het perk met uien, zonnebloemen gezaaid aan de kop van het perk met aardbeien, lathyrus gezaaid naast de aardbeien, en de zeer fragiele paprikaplantjes vanaf het balkon, onder het kasje gezet, ook in de volle grond. En dat dat allemaal nog wat vroeg is, zijn we ons bewust. Ook de courgette al in de volle grond, dat vereist moed heb ik me laten vertellen 🙂 Thuis heb ik nog wat extra zonnebloemen gezaaid, en mini-aubergine.
Het ziet er hier en daar al wat groen uit op het Landje. Met de klok mee: doperwten, peulen, tuinbonen (waar ik de Oostindische Kers van Mieke bij heb gezaaid, waarvoor dank!) en uien. Volgende keer langere verhalen.

Oase

De Schotertuin, waar ons Landje onderdeel van is, is tot nu toe gelukkig toegankelijk gebleven. Het aantal mensen wat tegelijkertijd op de tuinen bezig is, is laag. Het park erom heen, dat is een ander verhaal. Er wordt gefietst, gelopen, hardgelopen, geskeelerd, met skateboards gereden, gespeeld op de klimrekken, gehangen, geluierd, muziek gemaakt en vogels gekeken. Er zitten twee uiltjes, die de ene avond beter te zien zijn als de andere. Kom je tegen het vallen van de duisternis, dan laten ze zich horen, en kun je ze beter traceren. Mooi om die koppen “op zijn uils” te zien bewegen.

Het Landje is een oase in een bizarre wereld. De dagen zijn helder, de luchten strakblauw. En daar kunnen de plantjes goed van profiteren. Verleden week heeft Corina uien gepoot, dahlia’s gezet, en opnieuw doperwten gezaaid. De doperwtplantjes die we eerder hadden voorgekweekt, en tegen de mooie constructie hadden gezet, hebben het loodje gelegd. Ook heeft Corina peulen gezaaid.

Zaterdag de 11e heb ik de tuinbonenplantjes van hun plastic behuizing ontdaan. Ze zijn wat mij betreft sterk en groot genoeg om zonder te kunnen. Gaas moet ze straks gaan beschermen tegen vlinders. Van Mieke krijgen we nog Oostindische Kers, zodat ook de luis hopelijk weg blijft. De bloei liep verleden jaar niet gelijk. De tuinbonen bloeiden, de Oostindische Kers nog niet. En ja, dan helpt het niet. Ben benieuwd of het dit jaar synchroon loopt.

Van huis heb ik drie courgetteplantjes meegenomen. Die zijn in het kasje op het balkon ontkiemd. Ik neem de gok om ze nu al in de volle grond te zetten. Met plastic bescherming, dat dan weer wel. De ook in dat kasje gezaaide paprika’s, die doen nog maar weinig.
We hebben nog een flink middenstuk op de tuin, waar nog niets staat. Als het warme weer doorzet, gaat daar zeker paksoi komen, zomerprei en bietjes. Ook moeten we natuurlijk de pompoen niet vergeten, en wat meer bloemen, verspreid over de tuin.

 

We zullen doorgaan

Met op de achtergrond het interview luisterend met Liesbeth List, afgelopen week overleden, schrijf ik even een kort blogje. De beperkingen vanwege het Coronavirus zijn ook op de moestuin merkbaar. De nieuwsbrief verzoekt om met niet meer dan één persoon naar de moestuin te gaan. Groepsvorming moet voorkomen worden.

Vandaag zijn we met voorgezaaide doperwten en tuinbonen naar het Landje getogen. De doperwtplantjes zijn heel erg kwetsbaar. Het is bijna niet mogelijk om ze zonder dat ze knikken, in de grond te zetten, en ze te leiden langs de mooie constructie die Corina weer gemaakt heeft. Het moestuinkasje moet enigszins de straffe noordenwind tegenhouden.

Ik heb de tuinbonenplantjes, die op het balkon in het kasje zijn opgegroeid, naast de andere, die al een week in de volle grond staan, gezet. In het kasje hebben ze het toch prettiger gehad. Dit kun je zien aan de grootte, en de stevigheid. Nu mogen ze samen verder opgroeien.
Ook is de knoflook in de grond gezet.
Na het verwijderen van het onkruid van de paden en de tuin, gaan we, gewapend met twee heerlijke preitjes voor de lasagne, huiswaarts.

Als de lente komt

Bijna een maand geleden heb ik mijn laatste bericht geschreven. Er is in die tijd veel veranderd. Niet alleen op de moestuin, ook in de wereld. Ik zal er niet te veel over uitweiden, dit blog moet immers gaan over groene vingers, tuinbonen die het wel of niet doen, snoeien en zo. Maar het gewone dagelijkse leven wordt beïnvloed door het Coronavirus, en ons leven dus ook. Als we binnen nu en een paar weken toch een lockdown krijgen, blijft de moestuin dan een toevluchtsoord? Of moet ik dan een hondje “lenen” om nog gelegitimeerd naar buiten te mogen? Op dit moment, met gesloten horeca, thuiswerken,  en een beperking in persoonlijk contact, is de moestuin een soort van enclave in gevaarlijk gebied. Heerlijk om er te zijn, en even de situatie “daarbuiten” te vergeten.
29 februari, Schrikkeldag, hebben Corina en ik het moestuinkistje onder handen genomen. Het viel bij de zwaluwstaarten uit elkaar. Met lijm, en met beugels, hebben we er weer een stevig kistje van kunnen maken. Diezelfde dag hebben we doperwten en tuinbonen gezaaid. De bakken hebben twee weken in de berging gestaan. Ondanks de duisternis daar, schoten ze de grond uit.

Op 15 maart hebben we de de opgekomen plantjes uitgezet. De helft van de tuinbonen ging de volle grond in, de andere helft ging in potjes in het kasje op het balkon. De doperwtplantjes gingen in potjes in de vensterbank. Die dag hebben we ontdekt, dat prei heel goed tegen nattigheid kan. Een maand geleden was de tuin overstroomd, vandaag kan ik goede prei oogsten. Is niet gaan rotten.
Corina heeft verleden week nog veel onkruid gewied, en gespit.

Vandaag, 21 maart, volop lente. Er staat een stevige oostenwind, maar de lucht is strakblauw. De merel fluit ’s avonds, er staan kalfjes in de wei achter de Randweg. Het is druk op de tuin. Met gepaste afstand (1,5 meter) is er contact tussen de tuinders. Heerlijk om even de zorgen te vergeten. De tuinbonen in de volle grond zijn klein in vergelijking met die op het balkon in het kasje, maar ze staan nog fier overeind in hun plastic huisjes. En de bij de Haan in Santpoort gekochte aardbeien (doordragend) gaan de grond in. We kiezen weer voor de beproefde methode met worteldoek. Goed tegen vocht en gemakkelijk tegen onkruid. Hopelijk doet het ook zijn werk tegen de verwachte nachtvorst. Het verstevigde kistje doet weer goed dienst.

 

Bizarre weersomstandigheden

Af en toe heb ik het vermoeden dat dit blog ook een methode is om de weersomstandigheden, en de gevolgen daarvan, na te kunnen lezen. Het gaat steeds vaker over het weer. Ook vandaag weer 🙂

De laatste drie weken is het iedere zondag raak: storm. We hebben nu vandaag geen officiële storm, want hij/zij heeft geen naam. Maar de windvlagen liegen er niet om, en als die maar vaak genoeg voorkomen, is het net een storm. Deze had Ellen moeten heten, na Brendon in Ierland, en Ciara van 10 februari hier onder andere in Nederland. En die stormen brengen veel water met zich mee.  De gevolgen voor het moestuincomplex zijn enorm. Ik heb werkelijk het idee dat het dit jaar voor tuintje 133 forellen kweken wordt, of vijverplanten. Ik word er erg verdrietig van. Het water op de rechter foto is geen sloot, maar een voetpad. Links ervan ligt onze tuin, 133. Het lijkt wel of het gewoon niet meer weg kan. Het Schoterbos is verleden jaar opgeknapt, ook de waterhuishouding, maar dit is erger dan ooit.

Winterwerk

Het is 4 januari als we besluiten een paar uur naar het Landje te gaan. Er is een aantal dingen die moeten gebeuren. Zo is de zwaluwstaartverbinding van het kistje losgeschoten, en ligt de mest nog steeds op een hoop. Het is erg zacht voor de tijd van het jaar, dus het is helemaal niet erg om even bezig te gaan. We brengen eerst samen het kistje naar huis. De bolderkar van de Schotertuin is hier uitermate geschikt voor. Daarna leeft Corina leeft zich uit op het spitten, terwijl ik voor haar nog een mooi maaltje spruitjes pluk. De mest is nu mooi doorgespit. Het Landje kan er weer even tegen.

Kerstmaal van het Landje

Een kort blogje tussendoor. Het is winter, de moestuin ligt er gelaten bij. Af en toe wandel ik er naartoe, en mijmer over het voorjaar, en wat de plannen worden. Plan één is wel de mest door (laten) spitten. Die ligt al te lang op één hoop.

Maar ook in de winter is er oogst dit jaar. En wel voor tweede Kerstdag. Spruitjes! Wat zijn ze mooi groot geworden, en wat smaken ze goed! Ik heb een maaltje afgehaald, de andere kleinere spruiten mogen nog even doorgroeien. Op de foto één van de drie spruitkolen. Storm en regen doorstaan.

Wadlopen

Het is leuk om te lezen, dat in het boek “Schiermonnikoog, verhalen van eilandliefhebbers, deel 3”, mijn verhaal staat opgetekend over onze wandeling naar Willemsduin op Schiermonnikoog. Dat verhaal vertelt onze pogingen om een slenk over te steken, waarbij mijn laars kwam vast te zitten. Zie: https://www.boekenbestellen.nl/boek/schiermonnikoog-verhalen-van-eilandliefhebbers/34474
Zo’n soortgelijke situatie (een soort van wadlopen) hadden we op de moestuin. Vastzitten met je laarzen in de modder. Zie de foto’s hieronder. We wilden de moestuin klaarmaken voor de winter, maar dat was zo niet mogelijk. We hebben wel de pompoenplant verwijderd, en de zonnebloemen. De rest moet wachten. Het heeft te veel en te hard geregend de afgelopen tijd.

Gelukkig heb ik verleden week de pompoenen nog mee naar huis genomen. Er was er één bij van 5 kilogram, en 82 cm doorsnede. De ander was de helft daarvan. We hadden er een wedstrijd mee kunnen winnen. mde

Door de harde regens was alles wat we in het najaar wilden oogsten, al verwoest. De spruitplant (rechter foto hieronder), de prei (verrot), drie van de vier rode kolen. Maar er is er één die het volhoudt, die maakt een stevig kropje.

De jaarafsluiting van de moestuin was afgelopen zaterdag. Ook die viel voor het eerst sinds jaren in het water. We hadden nu wel twee kruiwagens koemest besteld, en die zijn door sterke mannen of vrouwen op onze tuin geleegd. Als het weer het toelaat, en de tuin wat droger is, spit Corina die door de grond.
Verder hebben we twee groene paprika’s geoogst van de plantjes van Mieke. Volgend jaar maar weer proberen.

Toen Corina en ik naar huis liepen met een fiets vol groenafval, zeiden we tegen elkaar dat de tuin er nog nooit zo verwoest bij had gestaan, en dat het nog nooit zo nat was geweest. Maar dat blijkt niet waar. Door dit blog weten we dat het in januari 2018 ook blank stond: Verdronken land

Herfst

De meteorologische herfst is officieel begonnen. Maandag begint de astronomische herfst. Op de moestuin kan ik het merken aan de gewassen. De courgetteplant is aan zijn eindje. Ik kon hem zo uit de grond trekken, totaal geen houvast meer. Overdag is het nog heerlijk weer, zo ook donderdag, toen ik een paar uren op de tuin heb gewerkt. Maar ’s nachts is het koud, in het zuiden is er al wat vorst aan de grond.

Er staat nog van alles op het landje. De rode kool wordt spannend. Er is nog niet echt een kropje (rechter foto). De spruitkool daarentegen, die gaat wat moois opleveren. Ik moet je eerlijk zeggen dat ik niet wist hoe spruitjes groeien (je bent niet voor niets een groentje op de moestuin), maar wat ik zag in de oksels van de plant, lijkt tot echt op spruit. Ik heb de plant meer ruimte gegeven, met een constructie van stokken en gaas, tegen hongerige vogels.

Ik had van een deel van de prei een paar weken terug het blad afgesneden. Tot nu toe zie ik geen verschil in grootte met de prei die ik niet had afgesneden. Maar mooi is de prei wel. Vandaag al een stronk geoogst, en geblancheerd ingevroren.

Wat het ook leuk doet is de sierkers, en de paprika (linker foto). Die sierkers gaat wel woekeren, dat was al voorspeld, maar dat vind ik in dit stadium van de moestuin niet erg. Afgelopen weekend heb ik in Engeland sierkers op mijn bord gehad, en zag ik dat wat ik nu zelf bijna kan oogsten: een oranje kers in een jasje.

Deze week is het plan om knoflook in de grond te zetten. En de pruimenboom moet nog gerooid. Die heeft nog nooit vrucht gedragen. Misschien moeten we ook de pompoenplant weghalen. De pompoen die er nu aan zit, is volgens een medemoestuinierder kanshebber in een wedstrijd 🙂

Het Landje ziet er wel weer aardig geordend uit.

 

Bijleren

Ik had een bijzonder fenomeen op de moestuin. Een pompoen die ik mee naar huis had genomen, was binnen twee dagen bruin. Op de linker foto zie je de twee soorten die we op de tuin hebben. De linker is de hokkaido. Die hebben we alle jaren op de tuin, en levert heerlijke pompoensoep. De rechter is een ander soort. En die zag er dus na twee dagen zo uit als op de rechter foto. Het is nog even de vraag waar dit door komt. Ik heb hem onder de kraan gehad nadat ik hem geplukt had, misschien kan ie daar niet tegen.

Een andere oorzaak is misschien, dat ik hem te vroeg heb geplukt. Dat hebben we vandaag van Frans geleerd: een pompoen pluk je pas, als hij niet meer pekt, want anders is hij niet rijp. Dat heb ik nooit geweten. Ik plukte naar mijn eigen “klinische blik”. Misschien was de rechter pompoen niet rijp bij het plukken. Weer wat geleerd. Gelukkig hebben we nog de hokkaido. Daarvan heb ik vandaag, ondanks de 30 graden buiten, heerlijke soep gemaakt.

En wat ik ook voor het eerst  heb gedaan: de prei geknipt. Althans, de bladeren. Volgens Frans (dezelfde :-)) gaat er dan minder energie naar de bladeren, en meer naar de prei zelf. Dus wat heb ik gedaan als voormalig researchverpleegkundige (die werkt evidence based):  de ene rij geknipt, de andere niet. (linker foto). En nu maar afwachten of het werkelijk resultaat heeft. Op de rechter foto zie je de eerste sierkers in-de-maak, die we van Wim hebben gekregen als klein plantje.

En we hebben nog meer geleerd deze week. Bietjes in rare vormen, zijn lekker. Hoe gekker, hoe beter.