Nieuw spul

Het Landje heeft profijt van het weer op het moment. De zomer is even niet zo zomers. De temperaturen zijn onder de 20 graden, en af en toe valt er een bui. De tuin is duidelijk minder droog. Courgettes, sla en tuinbonen profiteren ervan, en zelfs de pompoenplantjes zoeken hun weg buiten de gebaande paden. Nog geen pompoen gespot, dat dan weer niet. Maar bloemen in de plantjes doen vermoeden dat er iets aan zit te komen. Het is ook goed weer om wat nieuws te zetten zodat er in het najaar ook nog wat te oogsten valt. Dus vandaag op pad naar Santpoort en met een doosje vol met nieuw spul naar de tuin gegaan. Rode kool, spruitkool en winterprei gingen vandaag de grond in. Heerlijk om weer met wat nieuws bezig te zijn. Ook nieuw omdat we rode kool en spruitkool nog niet eerder hebben gezet.

Rode kool heeft goed bemeste grond nodig. Dat hebben we niet, dus mestkorrels, aangelengd met water, moet het een kans geven. Tegen de koolwitjes gaat alles onder gaas, zie foto’s onder deze tekst. Tegen hongerige slakken gaat er ook nog een plastic bakje omheen met scherpe randjes. En we hebben er natuurlijk positief tegen gepraat; dat schijnt ook te helpen 🙂

Ook de spruitkool krijgt mest. Omdat deze plantjes de hoogte inschieten, wordt het gaas wat hoger gezet m.b.v. de buizen.
En er is natuurlijk oogst vandaag. Nog wat laatste (grote) tuinbonen van de eerste plantjes, twee mooie kroppen sla, wat munt voor de thee, en een mooi maatje courgette.
Corina geeft de sugar snaps en sperzieboontjes nog wat meer ruimte om de hoogte in te groeien. Moe maar voldaan naar huis.

Besjes en andere werkzaamheden

Corina heeft twee weken terug een mooie constructie gemaakt voor de bonen. De sperziebonen en de sugar snaps mogen nu ongebreideld groeien. Dat ze dat nog maar mondjesmaat doen, ervaren wij niet alleen. Ook Frans, (foto met toestemming geplaatst :-)) vertelt dat de bonen bij hem op de tuin niet doen wat ze andere jaren doen.

Gelukkig heeft het vandaag een paar uur wat geregend. We hadden een goede timing. Om drie uur naar huis, toen was de tuin weer op orde. En toen kwam er wat regen. Kan het mooi de losgewoelde grond in.
Dat werken op die tuin heeft thuis nu ook gevolgen. Er moet ingevroren worden. De extra vriezer is al ingesteld. De meeste bessen liggen er gewassen, geritst en gesuikerd in. Dat er ook nog tuinbonen geoogst konden worden, mag een wonder heten. Dat er thuis maar weinig overbleef, nemen we maar voor lief. Te weinig voor de vriezer, dat dan weer wel. Maar een lekkere toevoeging in de mihoenmaaltijd van vanavond. Daar ging ook een courgette in. Best een lekkere combi.

Langzamerhand komen er meer bloemen in de courgetteplanten, en ook in de pompoenplanten. Cucurbita maxima zal ik niet meer kopen. Deze pompoensoort heeft niets gedaan. Op de foto links de steeds mooier wordende slakropjes. Ik blijf dat een mooi fenomeen vinden, de maak van zo’n kropje. Vond ik bij de andijvie ook mooi.

We hebben vanmiddag even de moestuinboeken erbij gepakt, en gekeken wat we nog willen zetten, ook met het najaar alweer in beeld. Meer uitjes en prei moet erin, en vanaf september knoflook. En ik wil graag rode kool proberen. Verder ligt spruitkool nog in de planning, en worteltjes (tussen de uitjes).  Parijse worteltjes kunnen we in de herfst of winter zaaien onder glas en dan zijn ze oogstbaar in april/mei.

dav

 

We zijn lekker bezig al zeg ik het zelf. Jammer dat er bij sommige tuinen helemaal geen actie is, en dat die gewoon vervuilen. Zoals deze. Ik heb het nummer even weggephotoshopt, maar ik hoop dat de tuincommissie deze tuinierder kan vragen zijn/haar tuin aan te pakken, of op te geven. Er zijn enthousiaste mensen op de wachtlijst (zoals mijn onderbuurvrouw Sue)

 

Oogst

davHet is toch leuk dat je als je op vakantie gaat, zoals wij verleden week, voor een paar dagen oogst van je eigen tuin mee kunt nemen. Zo vertrokken we 21 juni voor een week naar Friesland, met bessen, aardbeien, munt voor de thee, een mooie krop andijvie, en veldsla. Ook was er wat oogst van de tuinbonen. En dat was onverwacht, want de luis heeft een grote rol gespeeld.

Nu we weer thuis zijn, is er werk aan de winkel. Buurvrouw Sue heeft deze warme week de tuin twee keer water gegeven, dat is heel fijn. Maar nu moet er nodig onkruid worden gewied. Ook kan er weer van alles geoogst. De laatste andijvie gaat naar Sue, voor, net als wij deden, rauwe andijviestamppot. De eerste courgettes zijn geplukt. En wat fijn is, is dat deze courgetteplanten niet zo woekeren. Ook worden de courgettes niet zo belachelijk groot. De paksoi heb ik uit de grond getrokken, die gaat niets meer doen. Het is geen goed jaar geweest qua paksoi. Super lief: Mieke kwam met paprikaplantjes aanzetten. Ik heb er drie van haar gekregen. Die hangen nu slap te wezen van de “verhuizing” maar dat zal best goed komen.

Gisteren heb ik de eerste lading bessen geplukt en ingevroren. Ze smaken heel goed.
De sugarsnaps groeien goed, en zullen binnenkort een hekje krijgen om langs te groeien. De sla is mooi; de plastic bescherming heb ik er nu af gehaald. Mag nog meer “krop” worden.
Verder kan ik melden dat de aardbeienplantjes het ondanks de actie met het stro, toch wat laten afweten. De aardbeien blijven klein, en zijn toch vaak rot. Volgend jaar moeten er nieuwe plantjes komen, en ga ik ook weer worteldoek gebruiken. Dat gaat echt het best. Wat verder veel reacties uitlokt, zijn de bloeiende preiplantjes. De bollen zijn kleiner als voorgaand jaar, maar ik zal toch proberen er zaad van te verkrijgen.

De pompoenplantjes van Mieke doen het goed. Ze blijven ook klein, maar zijn stevig, en ze bloeien. En de laatst gezette (geringe hoeveelheid) tuinbonenplantjes bloeien ook. Ik heb er direct bloeiende Oost-Indische kers bijgezet; hopelijk blijft de luis hier nu wel weg.

Uitersten

Zo droog als het de afgelopen periode was, zo nat was het verleden week. Stortbuien, onweer, windkracht 9, het kon niet op. Er waren dagen (en nachten) dat er in Haarlem rond de 38 mm viel. En dat heeft natuurlijk effect op de moestuin. Gisteren werden we geconfronteerd met een soort kleigrond. Of veengrond, het is maar net hoe je het bekijkt. Als je er een krukje op zet, verdwijnt het 5 cm in de grond. Evenals je eigen voetstappen. De aarde is platgeslagen. Als je er op springt, veer je heen en weer. Het is een soort van ingeklonken. davBij het schoffelen halen we kleddernatte aarde omhoog. Het is op foto’s niet goed over te brengen, maar misschien kun je het zien op deze linker foto.

En de aardbeien hebben heel veel moeite met deze nattigheid. Ze hangen te rotten aan de planten. Dat komt ook door mijn achteraf niet zo’n verstandige actie met de cacaodoppen. Die worden dus nat, en dat wordt een soort brei. Dus vandaag had ik de uitdaging de resterende aardbeien nog een kans te geven: alle cacaodoppen verwijderen, en vervangen door stro. En zo kunnen ze mooi drogen en rood worden.

De pompoenplant die het tot nu toe het beste deed, lijkt het loodje te leggen. Gelukkig hebben we die van Mieke nog, die zijn klein maar houden vol.
Er zijn gelukkig ook gewassen die goed met deze omstandigheden kunnen omgaan. Zo zit de aalbessenstruik vol met bessen. Niet alles is al rijp, maar ik pluk al wel wat, want ook hier is de nattigheid zichtbaar: er hangen er al te rotten.

De veldsla wordt voor de helft geoogst. De rest halen we er vrijdag af. Dat gaat wel weer groeien.
Van Wim krijgen we een taartbes. Ik weet niet zeker of hij het zo noemde, maar het is een plant, die ongeveer een meter in beslag gaat nemen, en die besjes levert, die oranje zijn, en die je vaak op een taart ziet. We zijn benieuwd!
Omdat de paksoi die we verleden week hebben gezet, alweer doorschiet, halen we de kas eraf. Misschien wordt het toch te warm.

Van de gezaaide tuinbonen komen er drie op. Die gaan we koesteren 🙂 En de courgetteplanten hebben lak aan de wisselende omstandigheden, en bloeien. Dus daar gaan we courgettes zien. Verleden jaar om deze tijd had ik er al geoogst.

 

Korte update

Na drie dagen Berlijn kom ik terug op het Landje, en waar ik al bang voor was, is gebeurd. De bonen die zo vol overgave zijn geplant, hebben het niet overleefd. Op één na, dat is echt de survival of the fittest. Maar we hebben al besloten nieuwe bonen te zetten, want dit is wel erg karig.
De paksoi is aan het bloeien geslagen. Niet groot geworden dit keer. Ook maar opnieuw proberen.
De courgetteplantjes doen het goed, ook degene die verleden week flauwviel waar we bij stonden. En moestuinvriendin Mieke heeft ons twee pompoenplantjes gegeven. Die heb ik beschermd met plastic en een stokje. Met de buien die er verwacht worden zijn ze anders weer zo om. Hartelijk dank voor je plantjes, Mieke!

Roepende in de woestijn

Het is bizar droog. De moestuin lijkt meer op een woestijn. Terwijl ik dit blog schrijf, zondag, regent het. Maar het is te weinig. De meeste regen trekt aan Haarlem voorbij. En je ziet dit op de tuin terug in het feit, dat de plantjes niet wortelen. Ze hebben geen grip. De sterksten overleven, maar er sneuvelt veel. Er zijn nog drie pompoenplantjes over, waarvan er 1 een basis heeft dit het ieder moment kan begeven. Er zit een knik in, zie foto links. Ik trok er ook zo een courgette uit. Ik heb hem teruggezet, maar hij werd slap waar we bij stonden. De andere twee lijken het te redden. De bietenplantjes daarentegen doen het goed, en groeien.

Omdat alles het zo moeilijk heeft, ben ik driftig in de weer geweest met mest. Ik maak steeds wat aan met water, en als het wat is opgelost, verspreid ik het aan de basis van de plantjes. Daarna geef ik (nog meer) water. Het is pompen of verdrogen.
Corina heeft thuis stamslabonen voorgezaaid. Die zijn mooi groot geworden, en gaan de grond in. Er wordt een mooie constructie gebouwd!

Ik denk zo maar dat dit een succes gaat worden.
Ondertussen heb ik de tuinbonen getopt, in de hoop dat de luizen het laten afweten. Maar omdat ik daar niet echt vertrouwen in heb, heb ik naast het kasje met de paksoi, nieuwe tuinbonenboontjes in de grond gezet. Hoe heet zaad als het geen zaad is, maar een boon? 🙂
Van Michaela hebben we een mooie muntplant gekregen. Om woekeren te voorkomen, heb ik die in een pot gezet. ’s Middags drinken we er al een heerlijke muntthee van.

En verder bestond dit bezoek uit water geven, water geven, mesten, mesten, water geven, en….mesten. We doen ons best. Af en toe spreken we de plantjes toe, maar soms ook roepen we iets uit frustratie. Groeien zullen jullie!

Kwetsbaar

Verleden week schreef ik dat ik tevreden ben. Er kan veel veranderen in korte tijd 🙂
De plantjes blijven wel erg klein. Ze zijn kwetsbaar. Dat kan komen door de kou. Ook al vriest het niet meer ’s nachts, de grond is wel koud. Maar er kan ook een andere reden zijn: de grond is arm. De hele winter heeft de tuin onder een dekzeil gelegen. Dat hadden we gedaan om de strijd tegen de kweek te winnen. Maar dat betekent ook een verarming van de grond. En dan hebben we ook nog eens besloten niet te mesten aan het eind van vorig seizoen. Eén en één is twee. Ervan uitgaande dat het een arme grond is, ben ik met moestuinmest aan de slag gegaan. De korrels week ik in water, en het prutje wat dan ontstaat, doe ik bij plantjes die het nodig hebben. Het was een tip van Frans om het op die manier te doen. Dus de pompoen- en courgetteplantjes hebben wat mest gekregen. En nu maar afwachten. Van de pompoenplantjes zijn er trouwens nog vier over.
In de kas doet de paksoi het goed. Wel hebben de (weinige) slakken zich tegoed gedaan aan de eerste twee. Om die strijd eens op een andere manier te winnen dan met koperdraad, heb ik cacaodoppen gekocht. En die heb ik rond de plantjes verspreid. Dat heb ik ook gedaan bij de aardbeien. Andere jaren dekten we de grond rond de aardbeien af met zeil, nu dus met doppen. Mooi droog blijven ze dan. Al is daar op dit moment niet veel voor nodig. Het heeft al een lange poos niet goed genoeg geregend. De grond is erg droog.

Ook de andijvie heeft deze vorm van bescherming gekregen. De rest van de doppen staan in een zak naast het kistje. Dat blauwe zeil heb ik vervangen door een doorzichtige. Kun je tenminste nog iets zien van het kistje zelf 🙂

En dan hebben we nog het verhaal over de tuinbonen. Vroeg gezaaid, en vroeg in de volle grond gezet. Dat zou een garantie moeten zijn voor een luisloos bestaan. Maar niets is minder waar. De plantjes zitten vol met zwarte luis. En dat vreet zijn buikjes vol, dus bonen komen er niet op deze manier. De Oost-Indische kers die eronder was gezet, bloeit nog niet, dus dat is nog geen remedie tegen die luis. En dat ene lieveheersbeestje wat ik heb gezien, kan dit ook niet allemaal behappen. Dus morgen gaan de bonen getopt, ook al zijn ze nog maar klein. Misschien dat dat nog een beetje bonen gaat opleveren. En mogelijk toch nog maar een keer extra zaaien en zetten.
Verder heb ik heeeel veel onkruid van de paden verwijderd. Dat is best een klusje, ook omdat de arm en de nek ontzien moeten worden. Maar het ziet er weer netjes uit.